Οἱ δύο συμφωνίες, ἡ ἀμυντικὴ ἑλληνογαλλικὴ καὶ ἡ ἑλληνοαμερικανική, ἀποτελοῦν σημαντικὴ συμβολὴ στὴν ἐθνικὴ θωράκισή μας∙ ὁπωσδήποτε, δὲν ἀντικαθιστοῦν στὶς δικές μας εὐθύνες, γιὰ τὴν προστασία τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων, μὲ τὸν κατάλληλο ἐξοπλισμό μας καὶ τὴν συνεχῆ ἐγρήγορση ὅλων μας, ἀλλὰ ἀποτελοῦν οὐσιαστικὴ βοήθεια, τόσο ψυχολογική, ὅσο καὶ πρακτική. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν νεώτερη ἱστορία μας ποὺ μία μεγάλη χώρα δέχεται τὴν συμμαχία μαζί μας, γιὰ τὴν ἀμυντική μας προστασία, ὅπως ἡ Γαλλία, ἀλλὰ καὶ τὴν χάραξη τῆς εὐρωπαϊκῆς στρατηγικῆς ἑνιαίας ἀμυντικῆς ὀργανώσεως∙ ἐπίσης καὶ στὸ ΝΑΤΟ, ἐπὶ ἑβδομῆντα χρόνια παρακαλούσαμε γονυπετεῖς τὴν ἔστω καὶ τυπικὴ ἀναφορά του στὶς ἀνακοινώσεις του, γιὰ τὸν κίνδυνο τῆς Τουρκίας καὶ μᾶς ἀπαντοῦσαν, μὲ δῆθεν ἰσόρροπες ἀνακοινώσεις, ἀλλὰ ποὺ στὴν πράξη εὐνοοῦσαν τὴν Ἄγκυρα. Τὸ πόσο ἀποδοτικὲς εἶναι οἱ συμφωνίες αὐτὲς εἶναι θέμα ποὺ θὰ ἀποδειχθεῖ στὴν πράξη∙ ψυχολογικὰ ὅμως μετροῦν ἀρκετά, πρωτίστως στὸν ἑλληνικὸ λαό, ὅτι δὲν εἶναι πλέον ἐντελῶς μόνος, ὅπως στὴν νεώτερη ἱστορία μας, ὁπότε καλλιεργοῦσε μέσα του τὶς διάφορες ἰδεολογικὲς ἐξαρτήσεις, κομμουνιστικῆς ἢ φιλελευθέρας ἀποχρώσεως, ἂν καὶ ἦταν καὶ ζωντανὴ ἡ ἀμοιβαία τους ἐπικοινωνία. Διεθνῶς μετρᾶνε περισσότερο, κι αὐτὸ φαίνεται ἀπ’ τὴν ἀντίδραση τῆς Ἄγκυρας, ἡ νευρικότης εἶναι κύριο χαρακτηριστικό της.

Ἡ ἀποδοχή τους ἀπ’ τὴν τεράστια πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔχει ὰποδειχθεῖ πλέον, στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες∙ ὁ λαὸς γνωρίζει ἄριστα, ὅτι ἡ ἐλευθερία κερδίζεται μὲ ἀγῶνες καὶ δὲν χαρίζεται, γιατὶ τότε δὲν εἶναι ἐλευθερία. Ὁπότε πληρώνεται ἀκριβὰ καὶ ὅσο καλύτερα πληρώνεται, τόσο πλυτιμότερη εἶναι∙ ἑπομένως τὰ ἐπιχειρήματα κατὰ τῶν ἀγορῶν ὅπλων εἶναι περιττά, ἀλλὰ κι ἀκούγονται παράτερα. Ὅσοι τὰ ἐκστομίζουν ἔχουν δύο χαρακτηριστικά∙ πρῶτον, εἶναι δοῦλοι τῶν ἰδεολογιῶν τους, κάτι ἀντίστοιχο μὲ τοὺς ἀρνητὲς τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ποὺ ταυτίζονται, ἢ μὲ τοὺς παλιούς, «σφάξε ‘μ ἀγᾶ ν’ ἁγιάσω»∙ ἡ δεύτερη κατηγορία εἶναι οἱ γνήσοι ἀτλαντόδουλοι τῆς μεταπολεμικῆς μας ἱστορίας, ἔστω κι ἂν ἐμφανίζονταν μὲ διάφορὰ προσωπεῖα, ἀκροδειξὰ ἢ ἀριστερά, ἐνῶ ἐκφράζουν πλήρως τὴν κατηγορία τῶν τραμποκομμουνιστῶν. Εἶναι γνωστό, ὅτι ὁ προηγούμενος Ἀμερικανὸς πρόεδρος δὲν θὰ ὑπέργραφε ποτὲ τὴν συμφωνία, ὅπως καὶ δὲν θὰ ἐπέτρεπε οὔτε αὐτός, οὔτε ὁ σημερινὸς τὴν ἑλληνογαλλικὴ συμμαχία, ἂν δὲν εἶχε προηγηθεῖ τὸ AUKUS∙ ἡ ἰδεολογικὴ προσήλωση δὲν ἐπιτρέπει τὴν ἀξιολόγηση τῶν ἀλλαγῶν τῆς διεθνοῦς συγκυρίας, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπ’ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου. Δὲν προέρχονται αὐτές, μόνο ἀπ’ τὴν νοητική του ἀνεπάρκεια καὶ τὴν δέσμευσή του στὸ ἀτλαντικὸ ἅρμα, ἀλλὰ καὶ ἀπ’ τὴν ἰδεολογικὴ συγκρότησή του∙ ἄλλωστε, ὅσο ὀλιγώτερον δουλεύει ὁ νοῦς τόσον περισσότερο ἐπενεργοῦν τὰ ἰδεολογικὰ δεσμά, εἶναι γνωστὰ αὐτὰ στὴν ἱστορία…

Στὴν πολιτική μας ζωὴ ὅμως συμβαίνουν κι ἄλλα∙ στὴν διαδικασία ἀναδείξεως ἡγεσίας στὸ ΚΙΝΑΛ, παρεμβαίνει κι ὁ Γιωργάκης, ὡς ἀπὸ μηχανῆς θεός∙ ἡ ἐκλογή του στὴν Βουλὴ δὲν ὀφείλεται στὴν πολιτική του ἀπήχηση, οἰκογενειακὴ καὶ προσωπική, παρὰ στὴν συμπερίληψή του στὰ ψηφοδέλτια τοῦ κόμματος. Ἡ παρέμβαση κάθε ἄλλο παρὰ ἔγινε εὐνοϊκὰ δεκτή, καθὼς ὁ Ἀνδρέας Λοβέρδος τὴν ἀποδοκίμασε ἤδη∙ ἔχει ὅμως εὐρύτερη σημασία αὐτή. Ὁ διάδοχος τῆς δυναστείας καλεῖται νὰ ἀναζωογονήσει τὴν ἀμερικανικὴ ἐξάρτηση τῆς παρατάξεώς του, ποὺ ἦταν πάντα ἀμερικανόδουλη τὰ σαράντα τόσα χρόνια της∙ θὰ τὸ πετύχει; Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο ἐρώτημα∙ μᾶλλον ὄχι λένε οἱ πολιτικοὶ παρατηρητές, ἂν εἶχε κάποια προσωπικὴ ἀπήχηση δὲν θὰ εἶχε περάσει στὸ περιθώριο. Ἀλλά, τὸ κρίσιμο εἶναι, ἡ ἀπόδειξη, ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἔχουν πλέον ἐμπιστοσύνη στὸν Ναπολεοντίσκο καὶ δὲν προβλέπουν τὴν συνέχιση οὐσιαστικοῦ πολιτικοῦ ρόλου στὴν Ἑλλάδα∙ ἡ καταψήφιση τῶν δύο συμφωνιῶν γίνεται ἐκ μέρους του, ὅπως σχολιάζουν οἱ ἔγκυροι διπλωματικοὶ παρατηρητές, γιὰ τὴν διατήρηση τῶν προηγουμένων σχέσεών του μὲ τὸ βαθὺ ἀμερικανικὸ κράτος, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν πείθει. Ἄλλωστε, ὁ ἀνθύπατος κατὰ τὴν τετραετία του ἔχει χαθεῖ ἐντελῶς σχεδὸν ἀπ’ τὴν ἐπικαιρότητα, ἐνῶ ἔλαμψε διὰ τῆς ἀπουσίας του κατὰ τὰς τελετὰς στὴν Οὐάσιγκτον.