Οἱ ἐξελίξεις στὴν πολιτικὴ δυναμικὴ τῆς χώρας, μὲ τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοὖ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας, μαζὶ μὲ τὴν ψηφιοποίηση τοῦ κράτους, ἔχουν ὁδηγήσει τὰ κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως σὲ ἀμηχανία ἢ καὶ κατάσταση παρακρούσεως∙ ἡ προσφυγὴ στὴν πόλωση ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ὡς ἐσχάτη ἐλπίδα συγκρατήσεως τῶν κομματικῶν του στελεχῶν, καὶ ἡ ἐπάνοδος τοῦ Γιωργάκη στὸ ΚΙΝΑΛ φαίνεται, ὅτι ἔχουν κοινὴ ἀφετηρία. Γνωρίζουν ἀμφότεροι ἢ τοὺς ἔχουν διδάξει τὸ μάθημα, λόγῳ τῆς προσωπικῆς νοητικῆς ἀδυναμίας τους, ὅτι μόνο μὲ ἐπιστροφὴ στὸ μισαλλόδοξο καὶ διχαστικὸ περιβάλλον ἔχουν ἐλπίδα ἐπιβιώσεως∙ ἀλλὰ ἡ πόλωση θέλει δύο πόλους ἀντιτιθεμένους καὶ τὸν λαὸ πρόσφορο γι’ αὐτό, ἢ τουλάχιστον ἕνα μεγάλο μέρος του. Σήμερα δὲν ἰσχύει τίποτε ἀπ’ αὐτά∙ ὁ πρωθυπουργὸς δὲν ἐνδίδει στὶς Σειρῆνες τῆς καταστροφῆς μας καὶ στὸν κόσμο δὲν ἐμφανίζεται, ἔστω κι ἕνα μικρὸ μέρος πρόσφορό τους…