Ὁ φόβος ὁδηγήσεως τῶν μεγάλων σὲ ξέφρενο πυρηνικὸ ἀνταγωνισμό, ἐπισημαίνεται ἀπ’ τοὺς ἐγκυρους παρατηρητές∙ δὲν εἶναι μόνο ἡ συμφωνία AUKUS, τὴν ὁποία ὑπεγραψαν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες καὶ ἡ Βρεταννία, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπειλὲς ποὺ διατυπώνονται ἀπ’ ἀνώτατους νατοϊκοὺς παράγοντες, κατὰ Ρωσίας καὶ Κίνας∙ ἡ Μόσχα ἀπαντάει, ὅτι, «ὅποιος ἐπιχειρήσει πυρηνικὴ ἐπίθεση ἐναντίον της, θὰ ἔχει τὴν δέουσα ἀπάντηση», καὶ τὸ Πεκῖνο, ὅτι, «διαθέτουμε τὴν δύναμη γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἀμερικῆς μία φορά». Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι οἱ ρηματικὲς ἀντεγκλήσεις τῶν μεγάλων, ἀλλὰ ἡ διασπορὰ τῶν πυρηνικῶν σὲ χῶρες μεσαίου μεγέθους, ὁπότε αὐτὰ μπορεῖ νὰ περιέλθουν στὰ χέρια τυχοδιωκτῶν, μὲ ἀπρόβλεπτες προεκτάσεις∙ τὸ ἐρώτημα τῶν ἐγκύρων πολιτικῶν κύκλων εἶναι ἕνα, δὲν εἶχαν προβλέψει Οὐάσιγκτον καὶ Λονδίνο τὶς συνέπειες αὐτές; Μᾶλλον ὄχι, ὅπως φαίνεται, ὅπως δὲν εἶχαν προβλέψει καὶ τὶς ἀτυχίες στὴν παραγωγὴ ἐνεργείας. Τόσο πρόχειρα φαίνεται ἐνεργοῦν ἀμφότερες.