Οἱ περισσότερες ἀσιατικὲς χῶρες ἔχουν ἀπορρίψει τὴν ἔνταξή τους στὴν συμφωνία AUKUS καὶ προτιμοῦν τὶς καλὲς σχέσεις μὲ τὴν Κίνα∙ οἱ λόγοι, κατὰ τοὺς ἔγκυρους διπλωματικοὺς παρατηρητές, εἶναι δύο: πρῶτον, ὁ φόβος τους γιὰ ὄξυνση τῆς σινοαμερικανικῆς ἀντιπαραθέσεως στὴν περιοχή, μὲ ἄγνωστες προεκτάσεις∙ δεύτερον, ἡ κάλυψη τῶν ἀμέσων ἀναγκῶν τους, διαρκῶν καταναλωτικῶν καὶ παραγωγικῶν ἀγαθῶν, ἀποκλειστικὰ σχεδὸν ἀπ’ τὸ Πεκῖνο, μὲ ἀδύνατη, κατὰ τοὺς ἴδιους, τὴν ἐξεύρεση ἀλλων προμηθευτῶν παγκοσμίως. Ταυτοχρόνως στρέφονται πρὸς τὸ ρεμίνμπι, ὡς ἀποθεματικὸ νόμισμα, τὸ ὁποῖο θεωροῦν πιὸ σταθερὸ στὴν ἀξία του ἀπ’ τὸ δολλάριο∙ ἡ Οὐάσιγκτον ἔχει ἀντιληφθεῖ τὶς ἀλλαγὲς αὐτὲς κι ἀποφεύγει τὶς τελευταῖες μέρες τὴν ἀντικινεζικὴ καὶ ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα. Ὑποχρεωτικὰ φαίνεται ὅτι προσαρμόζεται, ἑκοῦσα ἄκουσα, στὶς νέες διεθνεῖς συνθῆκες.