Ἡ διεθνῆ διάσκεψη τῆς Γλασκώβης γιὰ τὸ κλίμα ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους, ὅτι εἶναι ὁ ὕστατος σταθμὸς γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὸν κλεινὸν πλανήτην∙ ὅλοι ἐπισημαίνουν τὴν ἀνάγκη συμφωνίας, καὶ ἐφαρμογῆς της ὅμως, γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν ρύπων καὶ τὸν περιορισμὸ τῆς αὐξήσεως τῆς μέσης θερμοκρατίας τῆς ὑφηλίου, κάτω τοῦ ἑνάμισυ βαθμοῦ Κελσίου μέχρι τὸ 2050, ὥστε νὰ ἀρχίσει σταδιακὰ ἡ ἀποκατάσταση τοῦ κλίματος. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ εὐαισθητοποίηση τοῦ κόσμου ἔχει αὐξηθεῖ, ἔστω κι ἂν οἱ κινητοποιήσεις τῶν Οἰκολόγων συγκεντρώνουν λιγώτερους πλέον∙ ἡ Εὐρώπη βρίσκεται στὴν πρώτη γραμμή, καθὼς ἔκπληροῖ τοὺς φιλοδόξους στόχους της, γιὰ ἀπανθρακοποίηση τῆς ἐνεργείας της καὶ γρήγορη μετάβασή της στὶς ἀνανεώσιμες πηγές. Τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι ἡ Κίνα, πρώτη σὲ ἐκπομπὲς ρύπων συνολικά, καὶ οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, πρῶτες σὲ κατὰ κεφαλὴν ρύπους, ἂν καὶ ἡ πρώτη λαμβάνει ἔκτακτα μέτρα, ἔστω μὲ καθυστέρηση…