Ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν γνώρισε τὴν ἀπόλυτη ἀπομόνωσή του στὴν Ρώμη, ὅπου καὶ ὁ Τζὸ Μπάιντεν, ἦταν ἐντόνως ἐπικριτικὸς γιὰ τὴν πολιτική του, ὁπότε ἐπέστρεψε στὴν Τουρκία καὶ δὲν ταξείδεψε στὴν Γλασκώβη, ὅπως ἦταν προγραμματισμένο∙ περισσότερο τὸν ἐνόχλησε, ἡ ἐπισήμανση γιὰ τὴν Συρία καὶ γιὰ σεβασμὸ τοῦ διεθνοῦς δικαίου στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ἐνῶ ἰδιαιτέρως αὐστηρὸς ἦταν καὶ ὁ Σεργκέι Λαβρὼφ πρὸς τὸν Μεβλοὺτ Τσαβούσογλου, γιὰ τὴν ἀποστολὴ Ντρὸνς στὴν Οὐκρανία καὶ γιὰ τὴν Συρία. Ὁ σουλτάνος γνωρίζει πλέον ἄριστα, ὅτι τελείωσε τὸ ἐλεύθερο τῶν φιλοδοξιῶν του, ἀπ’ τὸν προηγούμενο Ἀμερικανὸ πρόεδρο, καὶ ὅτι ὀφείλει διακόψαι πλέον τὶς ὀθωμανικὲς ἐπιχειρήσεις του. Τὸ πρόβλημά του εἶναι ἡ ἀντίδραση τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ ἀπέναντί του, καθὼς ἀπογοητεύονται καὶ οἱ πιστοί του Ἰσλαμιστές.