Ὁ φόνος τοῦ Ρωμὰ στὸ Πέραμα, ἀπὸ σφαῖρες ἀστυνομικῶν, κι ἐκεῖνος τοῦ ντελιβερᾶ στὴν Θεσσαλονίκη ἀπὸ νεαρὸ Ἀλβανό, εἶναι δύο περιστατικὰ ἀξιοσημείωτα∙ στὸ πρῶτο διεξάγεται ἔρευνα κι ἀποφασίσθηκε ἡ ἀναδιάρθρωση τοῦ Κέντρου Ἐπιχειρήσεων τῆς Ἀστυνομίας, μὲ βαρύτατες κατηγορίες τῆς ἀριστερᾶς ἀντιπολιτεύσεως κατὰ τῶν μεθόδων ἀστυνομεύσεως καὶ τοῦ ρατσισμοῦ∙ στὸ δεύτερο, ἡ Εἰσαγγελεὺς ἄφησε ἐλεύθερο τὸν νεαρό, ένῶ ἡ ἀντιπολίτευση σιωπᾶ. Δὲν μετροῦν στὴ συλλογιστική τους οἱ Ἕλληνες, ὅπως τοῦ συγκεκριμένου ποὺ ἄφησε γυναῖκα καὶ δύο παιδιά∙ σὲ ἄλλες περιπτώσεις, ὅπου τὸ θύμα εἶναι μετανάστης, ξεφαντώνει, ὅτι εὐθύνεται ἡ νοοτροπία τῶν φυλετικῶν διακρίσεων. Ὁ Ἑλληνισμὸς τοὺς ἐνοχλεῖ φαίνεται…