Ὁ ἀγγλοσαξωνικὸς τύπος, μὲ τὴν ἀναπαραγωγή του ἀπ’ τὰ ἐπιχώρια παραρτήματά του, δείχνει τὴν ἐνόχλησή του ἀπ’ τὴν αὐτόνομία τῆς Εὐρώπης στὰ κρίσιμα διεθνῆ θέματα∙ τόσο στὴν διάσκεψη τῶν Εἴκοσι μεγάλων τῆς Ρώμης, ὅσο κι ἐκείνης γιὰ τὸ κλίμα στὴν Γλασκώβη ἡ διαφορὰ τῶν θέσεων, Ἀγγλοσαξώνων καὶ Εὐρωπαίων, ἦταν ἐμφανέστατη. Τόσο ὁ Τζὸ Μπάιντεν, ὅσο κι ὁ Μπόρις Τζόνσον, ἐπέμειναν στὶς πομπώδεις διακηρύξεις, μέχρι τὴν κατάρρευση τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ ἀπὸ πρακτικὰ μέτρα ὑστεροῦν σημαντικὰ ἀπέναντι στὴν γηραιὰ ἤπειρο, ἐνῶ στόχος τους εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴν ψυχροπολεμικὴ διαίρεση τοῦ κόσμου∙ ἀντιθέτως οἱ Εὐρωπαίοι ἑστίασαν τὴν ἐπιχειρηματολογία τους στὴν πλήρη ἐφαρμογὴ τῆς Συνθήκης τῶν Παρισίων καὶ στὴν λήψη προσθέτων μέτρων, ὥστε ὁ στόχος τοῦ 2050 νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ 2040, κάτι ἀνέφικτο μᾶλλον. Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ προβάλουν τὴν ἑτοιμότητά τους καὶ τὴν ὁμοφωνία τους γιὰ νέες θυσίες.