Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἐπιβεβαιώνει τὴν ζωντάνιά του καὶ τὸν ἡγετικό του ρόλο στὴν διαδικασία τῆς ἑνοποιήσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως∙ ἡ ἀνάδειξη στὴν καγκελαρία τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ προβλέπεται, ὅτι θὰ ἀποτελέσει τὸ ἐφαλτήριο, γιὰ τὴν ἐπιτάχυνσή της, ὄχι μόνο, ἐπειδὴ ὡς νέα κυβέρνηση ὀφείλει μεταφυτεῦσαι ἄλλη πνοὴ στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἡ διεθνὴς συγκυρία εἶναι πιὸ κατάλληλος στὶς μέρες μας. Ἡ ἀποδυνάμωση τῆς ἀμερικανικῆς ἡγεμονίας, κυρίως μετὰ τὴν πανωλεθρία στὴν Καμποὺλ καὶ τὴν προδοσία τῆς Γαλλίας, μὲ τὴν συμφωνία AUKUS, παρὰ τὴν μεταμέλεια τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου, ἔχει στερήσει τὴν Οὐάσιγκτον ἀπ’ τὸ διεθνὲς κύρος της∙ ἡ ἔμφαση στὴν ἐνίσχυση τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ ἄξονος μόνο θυμηδία προκαλεῖ στοὺς διεθνεῖς κύκλους, καὶ ἀπεδείχθη ἤδη αὐτὸς ἀνυπόληπτος. Ὁ πολυπολικὸς κόσμος εἶναι γεγονός, καθὼς τελειώνει ὁριστικὰ μᾶλλον ἡ πολιτικὴ καὶ πολιτιστικὴ κυριαρχία τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου, μὲ ἔσχατη ἔκφρασή του κυρίως τὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο.