Οἱ ἐπιτυχίες τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, ὅπως προχθὲς στὸ Λονδίνο, μὲ τὴν ἀκούσια ἔστω ἀναγνώριση ἀπ’ τὸν Μπόρις Τζόνσον, τοῦ θέματος τῶν μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος, ὑποχρεώνει τὸν Ναπολεοντίσκο στὴν ἐμμονή του σὲ πόλωση, ἀκόμη καὶ ἐκ τῶν προτέρων∙ ἔτσι, ἐξήγγειλε, ὅτι θὰ ἀπαντήσει στὴν «ἀποτυχία» τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸ σημερινὸ μήνυμά του, γιὰ τὸν ἔλεγχο τῆς πανδημίας. Τὸ πρόβλημά του ὅμως εἶναι ἡ ἀδυναμία του ἀξιοποιῆσαι καὶ τὰ προβλήματα τῆς κυβερνήσεως ὑπὲρ ἑαυτοῦ, ἐνῶ αὐτὴ διέρχεται τὴν χειρότερη περίοδο τῆς δεκαοκτάμηνης σχεδὸν θητείας της∙ ὁ φόβος προέρχεται κι ἀπ’ τὶς ἐξελίξεις στὸ ΚΙΝΑΛ, καθὼς διαγράφεται σαφὴς ἐπιστροφὴ πολλῶν πασοκογενῶν ψηφοφόρων του στὶς ρίζες τους∙ ἄλλωστε, ἀδυνατεῖ νὰ παρουσιάσει ἀξιόλογη πρόταση γιὰ τὰ οἰκονομικά, ἐνῶ ἡ στήριξή του πρὸς τὴν τουρκόφιλη Ὁλλανδὴ δημοσιογράφο γεννᾶ πολλὲς σκέψεις, γιὰ τὴν ἐξωτερική του πολιτική. Δὲν ἦταν τυχαῖες οἱ ἐπιλογές του…