Ἡ αὐτονόμηση τῆς Εὐρώπης στὴν διεθνῆ πολιτικὴ καθίσταται καθημερινὰ ἐμφανέστατη, ἀπέναντι στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιλογές∙ τρία εἶναι τὰ ἁπτὰ παραδείγματα: πρῶτον, ἡ στάση ἀπέναντι στὸ μεταναστευτικὸ στὴν Πολωνία κατὰ Λευκορωσία, στὴν ὁποία παρέσχε τὴν ὁλόπλευρη στήριξή της, ἀλλὰ ἀπέφυγε τὴν καταδίκη καὶ τῆς Ρωσίας, μὲ τὴν ὁποία εἶχαν διάλογο, Βερολίνο καὶ Παρίσι, ἐνῶ ἡ καγκελάριος συνομίλησε καὶ μὲ τὸν Ἀλεξανδρο Λουκατσένκο∙ δεύτερον, ἡ πλήρης ἀγνόηση τῶν προειδοποιήσεων τοῦ Γραμματέως τοῦ ΝΑΤΟ κατὰ τῆς Μόσχας, ὅτι ἑτοιμάζει πόλεμο στὴν Οὐκρανία∙ τρίτον, ἡ ὑπογράμμιση τῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως, ὅτι ἡ καθυστέρηση στὴν ἔγκριση τῶν κανονισμῶν λειτουργίας τοῦ Nordstream2 εἶναι μόνο προσωρινὴ καὶ τυπικὴ κι ὄχι οὐσιαστική, ὅπως τὴν ἑρμήνευσε ὁ ἀγγλοσαξωνικὸς τύπος. Ἄλλωστε, ἡ ἐμφάνιση τοῦ μεταναστευτικοῦ στὴν Βόρεια Εὐρώπη ἔχει προκαλέσει ἰσχυρὸ κίνημα ἀλληλεγγύης καὶ ἀπαιτήσεως γιὰ πολιτικὴ ἑνοποίηση τὸ ταχύτερο δυνατό. Οἱ Βόρειοι τὸ ζοῦν στὰ πόδια τους πλέον.