Ὁ διαδικτυακὸς διάλογος τῶν Τζὸ Μπάιντεν καὶ Ξὶ Τζιπίνγκ, μὲ μόνο ἀποτέλεσμα τὴν δέσμευση τῆς ἀμοιβαίας ἀποφυγῆς ἀπὸ πράξεις πολώσεως τῶν σχέσεων τῶν δύο μεγάλων, σημαίνει τὴν ἀναγνώριση τῆς πολυπολικότητος τοῦ σημερινοῦ κόσμου∙ ὁπωσδήποτε ἦταν κάτι πολὺ δύσκολο γιὰ τὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ἀλλὰ καὶ ἀπαραίτητο, ἐπειδὴ ὁ ὀξύτατος ἀνταγωνισμός, οἰκονομικὸς καὶ στρατιωτικός, ὁδηγεῖ σὲ ἀπρόβλεπτες καταστάσεις. Ἄλλωστε, ἡ παραδοχή του, ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ταϊβὰν εἶναι σαφὴς ἀπόδειξη∙ ἀπομένει ἡ τήρηση τῶν ἰσχυρῶν δεσμεύσεων ἀπὸ ἀμφοτέρους∙ εὐκολώτερο εἶναι αὐτὸ γιὰ τὴν Κίνα, ἐπειδὴ ἀπὸ πολλοῦ διακηρύσσει, ὅτι ἔχει τελειώσει ὁ μονοπολικὸς κόσμος, μὲ τὴν κυριαρχία τῆς Ἀμερικῆς, καὶ ὅτι ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο μὲ πολλὰ κέντρα. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, θὰ τὴν ἀποδεχθοῦν αὐτὴ τὴν θέση οἱ διάφοροι παράγοντες τῆς ἀμερικανικῆς ἐξουσίας καὶ τὸ ποιὰ εἶναι τὰ περιθώρια ἀντιδράσεών των; Ὁ χρόνος θὰ δείξει.