Οἱ ἐκτιμήσεις τῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως εἶναι ὅτι, γύρω στὶς γιορτές, θὰ ἀρχίσει ἡ κανονικὴ ροὴ ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου, καθὼς θὰ ἔχει ρυθμισθεῖ τὸ θέμα τῶν κανονισμῶν τοῦ Nordstream2∙ ἡ διαδικασία ἐγκαταστάσεως θυγατρικῆς του ἑταιρείας στὴν Γερμανία ἔχει ἀρχίσει ἤδη καὶ διεκπεραιώνεται μὲ ταχεῖς ρυθμούς. Ἄλλωστε, θεωρεῖται καὶ θέμα κύρους γιὰ τὸ Βερολίνο καὶ τὶς εὐρωπαϊκὲς ἑταιρεῖες ἐνεργείας συμμετοχῆς στὸν ἀγωγό, ἡ ταχεῖα ὁλοκλήρωσή του, ἐπειδὴ βλέπουν, ὅτι διαφορετικὰ δίδουν λαβὴ στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἐναντίον τους καὶ διαμορφώνεται ἄσχημη διάθεση στὴν κοινὴ γνώμη∙ τὴν ἴδια ἄποψη ἔχει καὶ ἡ Μόσχα, ἡ ὁποία ἔχει ἤδη πλῆρες ἀερίου τὸν ἀγωγό. Οἱ Εὐρωπαϊστὲς θεωροῦν τὸν ἀγωγὸ ὡς ὀχυρό τους κατὰ τῆς ὑποκύψεώς τους στὶς ἀγγλοσαξωνικὲς πιέσεις, γιὰ ἑνιαῖο μέτωπο, Ἀμερικῆς καὶ Εὐρώπης, κατὰ τῶν ἄλλων μεγάλων, κυρίως Κίνας καὶ Ρωσίας, ὡς αὐταρχικῶν καθεστώτων. Αὐτὸ θεωρεῖται πρόσχημα ἐπιβολῆς τῆς ψυχροπολεμικῆς ἀσπίδος.