Ἡ ἐνίσχυση τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς ἀποτελεῖ τὸ κύριο μέλημα ὅλων τῶν σοβαρῶν κυβερνήσεων τῆς Ἑνώσεώς της καὶ ἰδιαιτέρως τῆς Εὐρωζώνης∙ ἡ περιπλοκὴ μὲ τὸ μεταναστευτικὸ τῆς Πολωνίας ἔχει αὐξήσει τὴν ἐγρήγορση τῶν Βρυξελλῶν, γιὰ τὰ κίνητρα τῆς Βαρσοβίας∙ τὸ θέμα διευθετήθη, μετὰ ἀπὸ παρέμβαση τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ στὸ Μίσνκ, ἀλλὰ τὸ συμπέρασμα εἶναι, ἡ ἐγρήγορση τῶν εὐρωπαϊκῶν ἀρχῶν ἀπέναντι σὲ κινήσεις ὑπονομεύσεως τῆς ἑνότητός τους. Οἱ συμφωνίες τῆς Ἱσπανίας, μὲ τὴν Τουρκία, οἰκονομικὲς καὶ στρατιωτικές, ἀποτελοῦν τὸ δεύτερο κροῦσμα, σοβαρώτερο μάλιστα ἀπ’ τὸ πρῶτο, καθὼς προέρχονται ἀπ’ τὴν τέταρτη χώρα τῆς Εὐρωζώνης, μὲ ἐνεργὸ συμμετοχὴ στὴν αὐτόνομη ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική της∙ οἱ διαφοροποιήσεις τῶν Βρυξελλῶν ἔχουν φθάσει στὴν Μαδρίτη, ἐνῶ ἀντίθετος ἐμφανίσθηκε καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀξιωματικῆς της ἀντιπολιτεύσεως, ὅπως καὶ ὁ τύπος δὲν τὶς πρόβαλε σχεδὸν καθόλου. Ὁ Πέντρο Σάντσεθ θεωρεῖται ὑπόλογος, χάνοντας πολλὰ στοὺς Ἱσπανούς.