Ἡ ταχύτατη ἐξάπλωση τῆς πανδημίας στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ στὶς Ἀμερικὴ καὶ Ρωσία, γεννᾶ πολλὰ προβλήματα στὴν Ἐπιτροπὴ καὶ στὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις∙ ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ πυρῆνες τῶν ἀντιεμβολιαστῶν εἶναι πολὺ ἰσχυροὶ καὶ δὲν προσαρμόζονται στὶς ἀνάγκες τοῦ κορονοϊοῦ, ὅσο κι ἂν τὰ θύματα προέρχονται σχεδὸν ἀποκλειστικὰ ἀπ’ τὶς τάξεις τους. Ὁ ἐγκλεισμὸς στὴν Αὐστρία καὶ σὲ μερικὰ γερμανικὰ κρατίδια, ὅπως καὶ μερικὸς σὲ ἄλλες χῶρες, Ὁλλανδία, Βέλγιο, Ἰταλία, προσφέρει κάποια λύση, γιὰ τὴν ἀντιμεώπιση τοῦ λοιμοῦ, ἀλλὰ οἱ οἰκονομικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι δυσβάστακτες∙ ἀποδεικνύεται, ὅτι ὁ βιομηχανικὸς ἄνθρωπος δύσκολα πολὺ ἀλλάζει τὴν νοοτροπία τῆς μεσσιανικῆς ἀποστολῆς του καὶ γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποδέχεται, ὅτι ἡ προηγούμενη ζωή του, τῶν δύο τελευταίων αἰώνων, ἦταν ἁπλὸ ἀρνητικὸ διάλειμμα τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας. Ἡ ἄποψη, ὅτι θὰ ζοῦμε ὑποχρεωτικὰ μὲ τὰ ἐμβόλια, δὲν γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπ’ τὴν πλειοψηφία τοῦ κόσμου του.