Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες διέθεσαν στὴν ἀγορὰ πενῆντα ἑκατομμύρια τόνους πετρελαίου, ἀπ’ τὰ στρατηγικά τους ἀποθέματα -ἐνῶ καὶ οἱ Ἰνδίες προχώρησαν σὲ παρόμοια κίνηση-, μὲ σκοπὸ τὴν ὑποχώρηση τῶν διεθνῶν τιμῶν του∙ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν τὸ ἀντίθετο, οἱ τιμές, ἀντὶ νὰ ὑποχωρήσουν, αὐξήθηκαν. Οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς δίδουν δύο ἑρμηνεῖες: πρώτη, ὅτι ἡ ἔλλειψη ἐνεργειακῶν πηγῶν εἶναι πολὺ μεγαλύτερη, ὥστε δὲν προσφέρουν κάτι οὐσιαστικὸ αὐτὲς οἱ ποσότητες∙ δεύτερη, ὅτι ὁ ρόλος τῆς ἀμερικανικῆς οἰκονομίας δὲν εἶναι πλέον κυρίαρχος, ὅπως παλαιότερα, ἀλλὰ καὶ ὅτι οἱ ἐκτιμήσεις τῶν παραγόντων της βρίσκονται ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, ἀφοῦ ἀδυνατοῦν καταγράψαι τὶς ἀντιδράσεις τῆς ἀγορᾶς. Οἱ πολιτικὲς ἐπιπτώσεις εἶναι ἄμεσες, τὸ διεθνὲς κύρος τῆς Ἀμερικῆς ὑφίσταται νέο πλῆγμα, μετὰ τὰ τόσα τὸ τελευταῖο τετράμηνο, μὲ χειρότερο τὴν δραπέτευσή της ἀπ’ τὴν Καμπούλ∙ ἑπομένως, τίθεται ἐπειγόντως τὸ θέμα τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ κύρους τῆς μεγάλης δυνάμεως…