Ἡ ὑπογραφὴ στὸ Παρίσι τοῦ Γαλλοϊταλικοῦ συμφώνο φιλίας καὶ συνεργασίας θεωρεῖται ἀποφασιστικὸ βῆμα στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν καὶ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως∙ οἱ Μάριο Ντράγκι καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν, ὑπογράμμισαν στὶς δηλώσεις του, ὅτι ἡ συμφωνία θέτει τὶς βάσεις γιὰ στενώτερη πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ συνεργασία στὶς σχέσεις τῶν δύο τους, ἀλλὰ καὶ στὰ εὐρωπαϊκὰ προβλήματα, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξασφάλιση ἰσχυροτέρας συνοχῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, στὰ πλαίσια τῆς αὐτονόμου ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς της. Πρόκειται γιὰ ἀντιγραφὴ τῆς ἀντιστοίχου συμφωνίας Γαλλίας καὶ Γερμανίας τὸ 1963, ἀπ’ τοὺς Σὰρλ Ντεγκὼλ καὶ Κόνραντ Ἀντενάουερ∙ στὴν πράξη δημιουργεῖται τριμερὴς ἄξων ὡς ὁδηγὸς τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, μὲ ἔμφαση στὴν αὐτόνομη διεθνῆ παρουσία της, καὶ κριτήριο τὴν σύσταση τῆς Ἀνεξαρτήτου Εὐρωπαϊκῆς Δυνάμεως Ἀμέσου Δράσεως.