Στὴν πολιτική μας ζωὴ ἐπεβλήθησαν σταδιακὰ ἐκ τῶν κάτω νέοι κανόνες ἀσκήσεώς της, χωρὶς κἂν τὴν ἐσκεμμένη παρέμβαση κανενός∙ μέτρησαν κυρίως τὰ σοβαρὰ ἐθνικὰ γεγονότα τῶν τριάντα μηνῶν ἐξουσίας τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ ἡ πικρὰ ἐμπειρία τῆς πανδημίας, ἀλλὰ καὶ ἡ θερμὴ καὶ ταχύτατη προσαρμογὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν ψηφιακὴ ὀργάνωση τῆς ζωῆς του. Ἡ ἀντιπολίτευση, μὲ πρῶτον τὸν Ναπολεοντίσκο, καὶ ἡ ἀτλαντόδουλη διαπλοκή, δὲν τὴν μνημονεύει κἄν, ἐνῶ ὁ δουλικός της πνευματικὸς κόσμος κάνει σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει∙ ἀλλὰ αὐτὴ καθορίζει πλέον τὶς σχέσεις ὅλων μας, μὲ ἐξαίρεση τὶς συντεχνίες, καθὼς τὰ ἀριστερόστροφα μέλη τους καὶ ἀδυνατοῦν νὰ προσαρμοσθοῦν σὲ αὐτὴν στὰ ὑπηρεσιακά τους καθήκοντα, ἀλλὰ καὶ παρεμβάλλουν σὲ κάθε μορφῆς ἐμπόδια, ὅπως μὲ τὴν ἄρνησή τους τοῦ ἐμβολιασμοῦ καὶ τὴν ὑπονόμευση τῆς ἀπογραφῆς. Ἀλλά, πῶς θὰ μιλήσουν στὸν κόσμο αὐτοί; Ἐκτὸς νυμφῶνος ὅλοι τους!