Ἡ παρέλαση πολλῶν, πέραν τῶν ἐπισήμων, ὡς δεδομένοι ὅτι θὰ συναντήσουν τὸν πάπα Φραγκίσκο, χαρακτηρίσθηκε ἀπ’ τὴν σπουδὴ ἀνεπίσημων καὶ «ἐπωνύμων», νὰ ὑποβάλουν τὰ σέβη τους∙ ὁ ποντίφιξ ἦταν ἀρκετὰ ἐγκάρδιος καὶ προέβη στὴν ἀναγνώριση τῶν λαθῶν τοῦ Βατικανοῦ, γιὰ τὴν ἀρνητικὴ στάση του, κατὰ τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ἀλλὰ καὶ τῆς συγνώμην τοῦ Ἰωάννου Παύλου, Β’, γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης καὶ τὴν φραγκοκρατία. Πολὺ εὐνοϊκὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ μὲ κάποιο μέτρο, ἐπειδή, ὅσο φιλικὴ κι ἂν ἐμφανίζεται ἡ Ἁγία Ἕδρα διατηρεῖ τὶς γεωπολιτικές της ἐπιδιώξεις, στὸ ἐγκώμιο τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν, ἢ στὴν ἄρνηση ἀπαγγελίας καὶ τοῦ Πιστεύω στὰ ἑλληνικά, ὄχι μόνο τοῦ Πάτερ Ἡμῶν.