Ἡ ἀπομόνωση τοῦ Γιωργάκη στὸν δεύτερο γύρο τῶν ἐκλογῶν τοῦ ΚΙΝΑΛ, ἀπὸ ὅλους σχεδὸν τοὺς ἄλλους ὑποψηφίους, θεωρεῖται ὡς οἰκτρὰ ἀποτυχία τῶν ἀμερικανικῶν παρεμβάσεων στὰ ἐσωτερικά του∙ ὁ ἴδιος πιστεύει, ὅτι εἶναι κληρονόμος τῆς παράταξης, ὡς ἐκλεκτὸς τῆς μητέρας του, κι ἑπομένως αὐτοδικαίως θὰ κέρδιζε τὴν διαδοχή, ἐνῶ εἶχε, ὅπως λέγεται, καὶ διαβεβαιώσεις, ὅτι θὰ τὸν στήριζαν οἱ πολυπλόκαμοι ἀτλαντικοὶ παράγοντες, καθὼς βλέπουν, ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος, «δὲν τραβάει μὲ τίποτε». Ἡ πρώτη θέση τοῦ Νίκου Ἀνδρουλάκη προσθέτει νέα παράμετρο στὴν πολιτική μας ζωή, ὁπότε, ἂν κερδίσει καὶ τὴν Κυριακή, πρᾶγμα πιθανώτερο, τότε ἀνατρέπει πολλά, φυσικὰ μὲ τὸ κατάλληλο πρόγραμμα. Φαίνεται αὐτὸ κι ἀπ’ τὴν ἀλαλία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ…