Ὁ Ὄλαφ Σόλτζ, μὲ τὴν ὁρκωμοσία του ὡς καγκελάριος τῆς Γερμανίας καὶ τὴν παρουσίαση τῆς κυβερνήσεώς του, ἐπέμεινε στὴν εὐρωπαϊκὴ πορεία τῆς χώρας του καὶ στὴν ἐνίσχυση τῆς πολιτικῆς ἑνότητος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως∙ χαρακτηριστικά, μάλιστα, ὑπογράμμισε, ὅτι ἡ πρώτη ἐπίσκεψή του στὸ ἐξωτερικὸ εἶναι ἡ αὐριανή του στὸ Παρίσι, τηρώντας τὴν παράδοση καὶ προβάλλοντας τὴν πρόσδεσή του στὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα. Οἱ δηλώσεις του ἀπέβλεπαν σὲ ἕναν σκοπό, στὴν διάψευση τῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας, ὅτι θὰ διαφοροποιηθεῖ ἀπ’ τὴν πολιτικὴ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ θὰ τηρήσει ἀνεξάρτητη γερμανικὴ πολιτική∙ στὴν ἴδια προπαγάνδα ἐντασσόταν, ὅτι ἡ συμφωνία γαλλοϊταλικῆς συνερργασίας, εἶναι ἀντίβαρο τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος. Τὸ ἐρώτημα τῶν ἐγκύρων πολιτικῶν κύκλων εἶναι ἕνα, τὰ ἀγγλοσαξωνικὰ κέντρα παραεξουσίας τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, δυσκολεύονται πολὺ στὴν προσαρμογή τους στὴν νέα εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα. Τὸ τέλος τῆς ψυχροπολεμικῆς μεταπολεμικῆς περιόδου καὶ τὴν αὐτόνομη εὐρωπαϊκὴ διεθνῆ παρουσία.