Ἡ ἐπιτυχὴς συνάντηση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν καθίσταται παράδειγμα γιὰ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, ἐνῶ ἐπιδρᾶ καταλυτικὰ στὰ πολιτικά μας πράγματα∙ ἡ πράσινη ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Γερμανίας ἐπισκέφθηκε στὸ Παρίσι, προετοιμάζοντας τὴν σημερινὴ ἐπίσκεψη τοῦ Ὄλαφ Σόλτζ, τονίζοντας δέ, ὅτι ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἀποτελεῖ τὴν ἀτμομηχανὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως καὶ τῆς αὐτονόμου ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς, διαψεύδοντας πανηγυρικὰ τὶς ἀτλαντικὲς κασσάνδρες. Στὸ ἐσωτερικό, τὸ ἀποτέλεσμα δὲν ἔτυχε τῆς δεούσης προβολῆς, ἀλλὰ παραμένει ἡ διεθνὴς ἀπήχησή του, καθὼς ἀνοίγουμε τὸ δρόμο γιὰ τὶς μεσαῖες χῶρες τῆς Εὐρώπης∙ στὰ ἄλλα δικά μας, ἡ δεύτερη Κυριακὴ τοῦ ΚΙΝΑΛ δὲν γεννᾶ ἀμφιβολίες, καθὼς ὁ Νίκος Ἀνδρουλάκης θεωρεῖται βέβαιος πρόεδρός του, ἐνῶ στὸν ΣΥΡΙΖΑ ἠχοῦν τὰ ὄργανα τοῦ πανικοῦ του. Οἱ πασοκογενεῖς παρέμειναν στὸ περιθώριο τοῦ κόμματος καὶ τῆς ἐξουσίας, ὁπότε λογικὸ εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἐκ μέρους τους τῆς παλαιᾶς θερμῆς ἀγκαλιᾶς.