Ἡ ἀναγνώριση τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ ἐκλογὴ τοῦ Νίκου Ἀνδρουλάκη προσθέτει νέα παράμετρο στὴν πολιτική μας δυναμικὴ εἶναι γενικὴ καὶ ἀδιαμφισβήτητη∙ τὸ ΚΙΝΑΛ ἔχει τὴν δυνατότητα τῆς καλύψεως τοῦ ἀντιπολιτευτικοῦ κενοῦ τῆς δημοκρατίας μας, καθὼς ὁ Ναπολεοντίσκος δείχνει ἐμπράκτως, ὅτι ἀδυνατεῖ προσωπικά, ἢ δὲν θέλει, λόγῳ ἄλλων δεσμεύσεων, νὰ ἀσκήσει τὰ ἐκ τοῦ Συντάγματος καθήκοντά του κι ἐπιδίδεται στὴν ἴδια λαϊκιστικὴ καὶ ὁλοκληρωτικῆς ἀποχρώσεως κριτικὴ ποὺ τὸν ἔφερε πρὸ ἑπταετίας στὴν ἐξουσία. Ἀλλά, τὸ θαῦμα δὲν ἐπαναλαμβάνεται ποτέ, κι ἡ Ἑλλὰς τοῦ τέλους τοῦ 2021, δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ ἐκείνη τοῦ 2014∙ «λαγὸς τὴν φτέρη ἔσειε, κακὸ τοῦ κεφαλιοῦ του», λέει ἡ πολὺ διδακτικὴ παροιμία μας…