Ἡ ἀπόλυση ἕξι δικαστῶν καὶ δύο εἰσαγγελέων, ἀπ’ τὸ Εἰδικὸ Συμβούλιο τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὑπὸ τὴν προεδρία τῆς προέδρου του καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ τοῦ Εἰσαγγελέως του, γιὰ ἀνεπάρκεια στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων τους, θεωρεῖται μέτρο προνοίας καὶ προστασίας τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς δημοκρατίας∙ ὁ δικαστὴς ἀποφασίζει κατὰ τὴν κρίση του καὶ ὑπόκειται μόνο στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς νόμους, ἀλλὰ δὲν εἶναι ποτὲ αὐθαίρετος δεσπότης τῶν διαδίκων, ὅπως ὅταν καθυστερεῖ ἀδικαιολόγητα τὴν ἔκδοση ἀποφάσεων, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς ὀκτὼ ἀπολυθέντας, καὶ ὑποβάλλει στὴ χείριστη ταλαιπωρία καὶ ἐσχάτη ἐξαθλίωση πολλοὺς ἁπλοὺς πολῖτες. Ἴσως ἦρθε λίγο ἀργὰ ἡ ἀπόφαση, ἀλλὰ ἀδιαμφισβήτητα θὰ διευκολύνει τὴν ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης, στὸν πρέπονται χρόνο της καὶ στὴν συνάδουσα ἀξιολόγησή της.