Ἡ ἐκστρατεία πολώσεως τοῦ πολιτικοῦ κλίματος ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο ἔχει δύο λόγους: πρῶτον, τὴν ἀνάδειξη τοῦ Νίκου Ἀνδρουλάκη στὴν προεδρία τοῦ ΚΙΝΑΛ καὶ στὴν πρόθεση τοῦ 20% ψηφοφόρων τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, γιὰ ἐπιστροφὴ στὶς πασοκικὲς ρίζες τους, ὁπότε θὰ ἔχει συνέχεια καὶ μὲ ἄλλους, ἐνῶ κατὰ τὴν συνάντησή τους στὸ ἀεροπλάνο γιὰ τὶς Βρυξέλλες, μόλις ἀντήλλαξαν τυπικὴ χειραψία∙ δεύτερον, ἡ Βουλὴ ἦρε τὴν ἀσυλία τοῦ Νίκου Παππᾶ, ὁπότε ὁδηγεῖται στὸ δικαστήριο, ὅπου, ὅπως καὶ ὁ Ρασποῦτιν, ὅμως δὲν ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τῆς Ἰφεγένειας. Ἄλλωστε, ἔχει χαθεῖ, ἀκόμη κι ἀπ’ τὴν γενέτειρά του Καισαριανή, ἐνῶ τὸν ἀναζητοῦν οἱ παλιοὶ συμμαθητές του καὶ φίλοι του καὶ δὲν δίνει σημεῖα ζωῆς…