Οἱ ἀποφάσεις τοῦ τρέχοντος Εὐρωσυμβουλίου θεωροῦνται ἱστορικὲς γιὰ τὴν Εὐρώπη ἀπὸ κάθε ἄποψη∙ πανδημία, δημοσιονομικά, γαλλικὸ πρόγραμμα γιὰ πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ ἑνοποίηση, ἀγωγὸς φυσικοῦ ἀερίου, Οὐκρανία καὶ σχέσεις μὲ Ρωσία καὶ Κίνα, κυρώσεις κατὰ τῆς Τουρκίας, προσαρμογὴ τοῦ συστήματος διεθνῶν πιστωτικῶν συνναλαγῶν καὶ φυγὴ ἀπ’ τὸ δολλάριο ὡς κυρίου νομίσματος. Ἡ στάση τοῦ Ὄλαφ Σὸλτζ θεωρεῖται καθοριστική, καθὼς διαδέχεται τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ἐπὶ δεκαέξι ἔτη δεσπόζουσα μορφὴ τῶν συμβουλίων∙ εἶναι δεδομένη ἡ ταύτισή του, ἀπὸ στρατηγικῆς πλευρᾶς, μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ ἡ δέσμευσή του γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση, ἀλλὰ εἶναι καὶ οἱ κινήσεις τακτικῆς, ὅπως ἡ διπλωματικὴ ἢ μὴ ἐκπροσώπηση στοὺς Χειμερινοὺς Ὁλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Πεκίνου. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἔχει προτείνει ἑνιαία θέση καὶ ἐπίσημη ἐκπροσώπηση, ἀλλὰ ἡ Λιθουανία ζητάει τὴν ἀποχή, ὅπως ἡ Οὐάσιγκτον, κάτι ποὺ ἀπορρίπτει ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν ἑταίρων. Ἀπαιτοῦνται λεπτὲς κινήσεις…