Ἡ διατήρηση τῆς πολιτικῆς ὑπεροχῆς τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, χωρὶς οὐδεμία ἔνδειξη ὑποχωρήσεως, ὑποχρεώνει τὸν Ναπολεοντίσκο στὴν ἐπιλογὴ τῆς πολώσεως ὡς διεξόδου του∙ ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὰ γεγονότα καὶ ἐπιβεβαιώνεται ἀπ’ τὶς ἔγκυρες πληροφορίες, ἡ ἀπόφαση εἶναι προσωπική του καὶ ἐπιβάλλεται, παρὰ τὴν διαφωνία τῆς πλειοψηφίας τοῦ Πολιτικοῦ του Συμβουλίου, μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν ἐλαχίστων έργατοπατέρων καὶ τοῦ Κρητίκαρου. Δίδει τὴν ἐντύπωση, ὄχι μόνο ὅτι ἐπιστρέφει στὴν ἀντιμνημονιακὴ συνθηματολογία του, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἀδυνατεῖ νὰ ἐπεξεργαστεῖ ἄλλη πρόταση, «τόσο καταλαβαίνει, τόσο κάνει», σχολιάζουν οἱ κακὲς γλῶσσες∙ οἱ «ἀπεργίες» στὰ νοσοκομεῖα καὶ οἱ κινητοποιήσεις κατὰ τῆς λειτουργίας τῶν σχολείων, μόνο τὸν ἐκθέτουν καὶ τίποτε ἄλλο. Ἡ ἄρνηση τῶν στελεχῶν του στὴν ὑποστήριξη τῶν ἐπιλογῶν του συζητοῦνται στοὺς πολιτικοὺς κύκλους∙ παρουσιάζεται ὡς ὑδροκεφαλισμός, χωρὶς σῶμα καὶ ὀργανωτικὴ διάχυση στὸν κόσμο∙ οἱ κομματικὲς ὀργανώσεις ἔχουν ἐξαφανισθεῖ ἀπὸ καιρό, μὲ προεκτάσεις τὴν μοναξιά.