Στὴν κρισιμότερη μᾶλλον καμπὴ τῆς ἱστορίας της βρίσκεται ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, καθὼς διακυβεύεται ἡ αὐτόνομη διεθνὴς παρουσία της καὶ πορεία ἰσχυρᾶς πολιτικῆς ἑνοποιήσεώς της∙ τὰ γεγονότα τῆς Οὐκρανίας καὶ τοῦ Καζακστὰν εἶναι ἐμφανέστατη πλεκτάνη γιὰ τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς Εὐρώπης στὴν μεταπολεμικὴ ἀτλαντικὴ ἀσπίδα, χωρὶς δική της φωνὴ καὶ μὲ προέκταση τὴν ὑπαγωγή τους σὲ ἀμερικανικὴ δουλεία, ὁπότε τὸ εὐρὼ πάει περίπατο καὶ ἡ Ἕνωση ἐκφυλίζεται σὲ τυπικὴ τελωνειακὴ συμφωνία∙ τὸ θέμα τοῦ φυσικοῦ ἀερίου συμπληρώνει τὴν δουλικότατη ἐκδοχή, μὲ τὴν πλήρη ἐξάρτησή της ἀπ’ τὸ ἀμερικανικό, σὲ πολλαπλάσια τιμὴ ἀπ’ τὸ ρωσικό, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐνίσχυση τῆς δοκιμαζομένης οἰκονομίας της. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι τὰ σχέδια τῆς ἀμερικανόδουλων δὲν προχωροῦν, παρὰ τὴν ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπέναντί τους ἀπὸ παράγοντες, ὅπως ὁ Ζοζὲπ Μπορέλ. Ἡ Οὔρσουλα φὸν Ντερλάιεν καὶ τὸ Παρίσι καὶ τὸ Βερολίνο ἀντιδροῦν, παρὰ τὶς ἐκλογικὲς διακοπές…