Οἱ πρῶτες ἐξετάσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἀπέναντι στὸ Οὐκρανικὸ πρόβλημα, ἀξιολογήθηκαν ὡς ἄριστες στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους∙ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων δὲν ταυτίσθηκε μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, στὴν ψυχροπολεμικὴ πολιτική τους, παρὰ πρότεινε τὸν διάλογο μὲ τὴν Ρωσία καὶ τὴν ἀναζήτηση εἰρηνικῆς λύσεως, ἂν οὔτε κι ἡ Οὐάσιγκτον ἐπιθυμοῦσε θερμὸ πόλεμο, ἔστω καὶ μικρᾶς διαρκείας. Ἕνα ἐπιδίωκε, τὸν ἐγκλωβισμὸ τῆς Εὐρώπης στὴν νατοϊκὴ ἀσπίδα, τὸν ὁποῖο πίστευε, ὅτι θὰ ἐπιτύγχανε μὲ τὴν νέα γερμανικὴ κυβέρνηση∙ ἀλλά, ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ ἡ Ἀναλένα Μπαίρμποκ ἀπεδείχθησαν σκληρὰ καρύδια καὶ διηύρυναν τὴν αὐτόνομη εὐρωπαϊκὴ ἐξωτερικὴ πολιτική, σὲ πλήρη ταύτιση μὲ τὴν Γαλλία, ἐνῶ αὔριο θὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Βερολίνο ὁ Γάλλος πρόεδρος, γιὰ ἐπεξεργασία μὲ τὸν καγκελάριο τῆς ἑνιαίας πολιτικῆς τους. Ἄλλωστε, καὶ τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου χαμήλωσαν τοὺς τόνους, ὲνῶ γίνεται αὔριο ἐπίσης, νέα συνάντηση τῆς τετραμεροῦς, Ρωσίας, Οὐκρανίας, Γερμανίας, Γαλλίας στὸ Παρίσι.