Οἱ πρόσφατες διεθνεῖς ἐξελίξεις, μὲ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς αὐτονόμου διεθνοῦς παρουσίας, μετὰ τὴν ἐκτόνωση τοῦ Οὐκρανικοῦ, ἔχει ἄμεσες καὶ σημαντικὲς ἐπιπτώσεις στὴν πολιτική μας καὶ ἄλλη ζωή∙ κατὰ τὴν τραμποκομμουνιστικὴ περίοδο, ὅλα εἶχαν περιστραφεῖ περὶ τὴν πλήρη ὑποταγή μας στὶς ἀτλαντικὲς ἐπιταγὲς καὶ στὴν ἐξωτερική μας πολιτική, μὲ τὴν ἀπόλυτη ἀποδοκιμασία τῆς Εὐρώπης, καὶ τὴν προσήλωση στὴν ἀμερικανικὴ παγκόσμια κυριαρχία. Ὅταν μάλιστα ἡ Ἄγκυρα προέβη στὶς προκλητικότατες προκλήσεις εἰς βάρος μας ἦταν πλῆθος οἱ ἀπαξιωτικὲς γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δηλώσεις, τῶν πολιτικῶν τῆς ἀντιπολιτεύσεως κυρίως καὶ πρωτίστως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μὲ ἐγκώμια πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον, ὡς σωτηρίας. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, ἔχουν τὴν ἱκανότητα καὶ τὶς προσλαμβάνουνες παραστάσεις οἱ ἑλληνικὲς πολιτικὲς δυνάμεις κατανοῆσαι τουλάχιστον τὶς ριζικὲς ἀλλαγὲς τῆς διεθνοῦς συγκυρίας; Τὸ θέμα ἐπιβάλλει τὴν ἐξέταση προηγουμένως τῆς στάσεως ἑκάστης ἀπέναντι στὰ ἐθνικά μας θέματα, ὅπως καὶ στὰ εὐρωπαϊκά∙ εὐτυχῶς εἶναι πολλὰ τὰ γεγονότα. Ἀπέναντι τῆς Τουρκίας, μόνο οἱ Εὐρωπαῖοι τήρησαν σταθερὴ στάση, γιὰ σεβασμὸ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος καὶ προστασία τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων, δηλαδή, τῶν ἑλληνικῶν καὶ κυπριακῶν, μὲ κορυφαία τὴν ἑλληνογαλλικὴ ἀμυντικὴ συμμαχία, τὴν ὁποία ὁ ΣΥΡΙΖΑ δὲν ψήφισε στὴν Βουλή∙ ἀντιθέτως ἡ Ἀμερικὴ ἔλαμψε, ὄχι μόνο διὰ τῆς ἀπουσίας της, ἀλλὰ καὶ τῆς φιλοτουρκικῆς μεροληψίας της.
Ἡ ἱστορικὴ ἀνασκόπηση τῆς θέσεως τῶν διαφόρων κομμάτων μᾶς προσφέρει τὸν μίτο τῆς Ἀριάδνης∙ ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς εἶχε πεῖ: ἐξασφαλίζω στοὺς Ἕλληνες τὴν εὐρωπαϊκὴ σταθερότητα, κι ἀπομένει στοὺς ἴδιους νὰ τὴν ἀξιοποιήσουν, ἐννοοῦσε τὴν εὐνοϊκὴ στάση τῶν πολιτικῶν δυνάμεων πρὸς τὴν Εὐρώπη. Ἀλλά, ἄλλα πιστεύαν οἱ ἄλλες δυνάμεις∙ ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, μετὰ τὴν δήλωση, ὅτι, «ἡ Εὐρώπη εἶναι τυμπανιαῖον πτῶμα», πρόβαλε τὸ ἐπιχείρημα, μετὰ τὴν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, ὅτι, «κακῶς γίναμε μέλη, ἀλλὰ εἶναι χειρότερο τὸ νὰ ἀποχωρήσουμε». Ὅσο κι ἂν ἀποκρύπτονται αὐτὰ τώρα, ἔχουν χαράξει τὴν πολιτικὴ φυσιογνωμία, τῶν Πασόκων καὶ τῶν Πασοκογενῶν∙ ἡ ἀριστερὰ ἦταν, τὸ ΚΚΕ, κατά, τὸ ΚΚΕεσ, ὑπέρ, ἀλλὰ μὲ πολλά, «ναί, μὲν ἀλλά». Αὐτὰ ἀφοροῦν τὴν ἱστορία, τὸ σήμερα εἶναι ἄλλο. Στὴν σημερινὴ συζήτηση στὸ Συμβούλιο τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν, ἀντιπαρατίθενται δύο ἀπόψεις, ἡ μία, ὑπὲρ τῆς αὐτονόμου εὐρωπαϊκῆς παρουσίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Ἑλλάδος, Αὐστρίας καὶ ἡ ἄλλη τῶν πρώην κομμουνιστῶν, μὲ ἀπόλυτη ταύτιση μὲ τοὺς Ἀμερικανούς, γιὰ ἄμεση ἐπιβολὴ κυρώσεων κατὰ τῆς Ρωσίας. Κι ἂς μὴν ξεχνᾶμει κάτι ἄλλο, οἱ τελευταῖες εἶναι οἱ φιλονατοϊκὲς χῶρες στὴν συμμαχία καὶ μὲ ἰδιαίτερη ἀνοχὴ πρὸς τὴν Τουρκία. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἐτάχθη ἐξ ἀρχῆς μὲ τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος περὶ ἄλλα τυρβάζει…
Ἡ διαφοροποίηση τῆς Εὐρώπης, ἀπ’ τὸ παραδοσιακὸ δυτικὸ μέτωπο, σημαίνει καὶ τὴν πλήρη ἀναγνώρισή της, ὡς αὐτονόμου οἰκονομικῆς παρουσίας, μὲ τὴν ἀνάδειξη τοῦ εὐρὼ καὶ ἐμπράκτως ὡς ἀποθεματικοῦ νομίσματος∙ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶναι ἡ πρώτη δύναμη στὸ παγκόσμιο ἐμπόριο, μὲ δεύτερη τὴν Κίνα, καὶ ἐμφαση στὴν παραγωγὴ κεφαλαιουχικοῦ ἐξοπλισμοῦ. Ὁπωσδήποτε, πληρώνει τὴν ὑστέρησή της στὴν ψηφιακὴ τεχνολογία καὶ ἰδιαιτέρως στὴν παραγωγὴ ἡμιαγωγῶν καὶ ἐπεξεργαστῶν ἐπίσης∙ αὐτὸ θεωρεῖται τὸ κρίσιμο κι ἀπαντάει μὲ τὴν διάθεση ἑκατὸ δις εὐρὼ ἀπ’ τὴν Ἐπιτροπὴ καὶ πενῆντα δις ἀπ’ τὴν Γερμανία, γιὰ τὴν ἀνάπτυξη δικῶν της βιομηχανιῶν, ὅπου εἶναι δυνατό, ἐνῶ καὶ ἐμεῖς μετέχουμε, μὲ μονάδα στὸ Νέο Ἡράκλειο, πέραν τῶν συνεργασιῶν μὲ εὐρωπαϊκὲς ἑταιρεῖες. Ἡ ἐμπέδωση τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομικῆς ὀντότητος φέρει μαζί της καὶ τὴν ψυχολογία τῆς ἀναδείξεως τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἑταιρειῶν ἑκάστης χώρας∙ ὅσο ταχύτερα γίνει ἡ ἀξιοποίηση αὐτῆς, τόσο βαθύτερη θὰ εἶναι ἡ διείσδυσή της στὴν οἰκονομικὴ πραγματικότητα. Διαθέτει, ἕνα ἀκόμη πλεονέκτημα ἡ Ἑλλάς, τὴν ἔμπρακτη ἀπόδειξη τῆς ἀποδόσεως τῶν Ἑλλήνων ἐρευνητῶν στὸ ἐσωτερικό, πολλαπλάσια μάλιστα ἐκείνης στὸ ἐξωτερικό∙ αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀπ’ τοὺς λόγους τῆς μαζικῆς εἰσροῆς τῶν ψηφιακῶν ἑταιρειῶν, μαζὶ φυσικὰ μὲ τὴν ταχύτατη ψηφιοποίηση τῆς χώρας. Εἴμαστε στὶς πρῶτες θέσεις παγκοσμίως, ἀπ’ τὶς τελευταῖες πρὸ τριετίας.