Σὲ ὀξύτατη πολιτικὴ ἀντιπαράθεση ἐξελίχθηκε ἡ κακοκαιρία, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀδυναμία προστασίας τοῦ πληθυσμοῦ ἀπ’ τὴν πρωτοφανῆ χιονοθύελλα, τὴν μεγαλύτερη τῆς ἑκατονταετίας∙ ὁπωσδήποτε, οἱ ἀδυναμίες ἦταν πολλές, μὲ κορυφαία τὸν ἀποκλεισμὸ τῆς Ἀττικῆς Ὁδοῦ καὶ τον ἐγκλωβισμὸ χιλιάδων αὐτοκινήτων καὶ περισσοτέρων ἐπιβατῶν ἐπὶ 24ωρο σχεδόν. Οἱ εὐθύνες εἶναι πολιτικὲς κατ’ ἀρχήν, ἀλλὰ πρακτικὰ προηγοῦνται ἐκεῖνες τῆς παραχωρησιούχου ἑταιρείας, ἡ ὁποία δὲν ἔλαβε κανένα μέτρο, παρὰ τὶς προηγούμενες ὑποσχέσεις της στὶς συσκέψεις μὲ τοὺς ὑπουργούς, ἐνῶ ἐκεῖνες τῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ ἀνταποκρίθηκαν πολὺ ἀποτελεσματικὰ καὶ δὲν ἔκλεισαν οἱ δρόμοι∙ ὁπωσδήποτε ὑπῆρξαν προβλήματα καὶ σὲ ἄλλους δρόμους, ὅπως στὴν Μεσογείων, ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ διάσταση αὐτῶν θὰ ἦταν ἄλλη, ἂν δὲν ὑπῆρξε ἡ ἀποτυχία τῆς Ἀττικῆς Ὁδοῦ. Οἱ ὑπερβολικοὶ ὅμως τόνοι τοῦ Ναπολεοντίσκου δείχνουν ἕνα πρᾶγμα, τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν προσωπική του ἐπιβίωση καὶ τὴν διατήρηση τῆς δευτέρας θέσεως μέσῳ ἐκλογῶν…