Ἡ ψυχροπολεμικὴ ἐκστρατεία ἀντιμετωπίζει πολλὲς δυσκολίες, μὲ πρώτη τὴν ἐνόχληση τῆς κοινῆς γνώμης, ἀκόμη καὶ τῶν ἀγγλοσαξωνικῶν χωρῶν, ἀπέναντι στὸν καταιγισμό της ἀπ’ τὴν ὑποτακτικὴ διαπλοκή της∙ ἡ ἐποχὴ ἔχει ἀλλάξει κι ἡ ἐπάνοδος στὴν πρώτη μεταπολεμικὴ ψυχολογία εἶναι ἀδύνατη, ἡ ἱστορία δὲν ἐπαναλαμβάνεται στὴν καθημερινότητά της, παρὰ μόνο μερικὲς φορὲς στὰ ἀποτελέσματά της. Ἡ προχθεσινὴ συζήτηση στὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ Οὐκρανικοῦ μᾶλλον ἀπέβη εἰς βάρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν∙ ἐπίσης στὸν κόσμο δὲν ἔπεισαν κανέναν, κυρίως Εὐρωπαῖο, ἐπειδὴ κανείς τους δὲν εἶναι διατεθειμένος νὰ ὑποστεῖ τὴν παγωνιὰ τοῦ Χειμῶνα, ἂν διακοπεῖ ἡ προμήθεια ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου. Οἱ κυβερνήσεις τους γνωρίζουν, ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ εἶναι πρόσχημα, γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν μεταπολεμικὴ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπ’ τὴν Ἀμερικὴ καὶ γιὰ τὴν κατάργηση τῆς αὐτονόμου εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς∙ ἡ Οὐάσιγκτον μάλιστα παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῶν ἑταίρων, ὅπως ἐδῶ μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο…