Ὁ Μπόρις Τζόνσον, μετὰ τὸ καταδικαστικὸ πόρισμα γιὰ τὰ πάρτυ του, ἐπιχειρεῖ τὴν ἐπίδειξη διεθνοῦς προβολῆς, μὲ ἐπίσκεψή του στὴν Οὐκρανία καὶ μὲ ἀνάπτυξη τῶν ἐνόπλων του δυνάμεων∙ τὰ εἰρωνικὰ σχόλια τῶν ἐγκύρων κύκλων δέχεται ὁ ἀμετροεπὴς πρωθυπουργός, ἐνῶ εἶναι ἐμφανέστατος ὁ σκοπός του ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς του γνώμης. Τὰ περιθώρια ἐπιβιώσεώς του εἶναι ἐλάχιστα, πιστεύουν, ὅλες οἱ πτέρυγες τῆς Βουλῆς τῶν Κοινοτήτων, ἀλλὰ ὁ ἴδιος γνωρίζει, ὅτι αὐτὸ θὰ εἶναι καὶ τὸ τέλος τῆς πολιτικῆς του σταδιοδρομίας∙ ἡ ἀνάληψη τῶν εὐθυνῶν ἀποτελεῖ τὸ προτέρημα τῶν πολιτικῶν ἀλλὰ ὁ Βρεταννὸς πρωθυπουργὸς τὸ στερεῖται. Τὸ δεύτερο εἶναι, ἡ πλήρης ἀπομόνωση τοῦ Λονδίνου ἀπ’ τὴν εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ τριακόσια χρόνια καὶ ἡ ἀπόλυτη ἐξάρτησή του στὴν διεθνῆ σκηνὴ ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον∙ τὸ ὑφίστανται αὐτὸ στὴν Ἀγγλία, ὄχι μόνο πολιτικά, ἀλλὰ καὶ οἰκονομικά, μὲ καχεξία τοῦ Σίτυ.