Στὴν ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως στὴν πολιτική μας ζωὴ στρέφεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν οἰκτρα ἀποτυχία του στὴν πρόταση δυσπιστίας∙ ὄργανο ἔχει καὶ πάλι τὸν χαμαιρπῆ Κρητικὸ καὶ τὴν ἀμερικανόδουλη διαπλοκή. Ἡ ἀποτυχία του ὅμως εἶναι δεδομένη καὶ παταγώδης. Τὰ κίνητρά του, κατὰ τοὺς πολιτικοὺς κύκλους, ἀκόμη καὶ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, εἶναι δύο∙ ἡ πίστη του, ὅτι μόνο μὲ τὴν πόλωση ἐξασφαλίζει τὴν συσπείρωση τῶν κομματικῶν του στελεχῶν, ἂν καὶ πολλοὶ ἀμφιβάλλουν, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχουν παρόμοιες ἐνδείξεις, ἐνῶ εὐελπιστοῦν ὅτι θὰ ἀναβιὠσουν τὴν ἀντιδεξιὰ ἀντιπαλότητα∙ τὴν ἴδια τακτικὴ ἀκολουθεῖ καὶ ὁ νέος πρόεδρος τοῦ ΚΙΝΑΛ, ἐλπίζοντας στὴν προσέλκυση αὐτῶν τῶν στρωμάτων. Ἀλλά, ἔχουν περάσει ἑξῆντα χρόνια ἀπ’ τὴν ἐποχὴ τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου κι οἱ νεώτερες γενιὲς τὰ ἔχουν ξεχάσει…