Τὸν τελευταῖο καιρὸ παρατηρεῖται ἡ πλήρης ταύτιση τοῦ ἀτλαντικοῦ ψυχροπολεμικοῦ παροξυσμοῦ μὲ τὴν ἀποκορύφωση τῆς πολώσεως ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο∙ ὁ ἁπλὸς παρατηρητὴς βλέπει τὸν καταιγισμὸ τῆς ἀμερικανικῆς παραπληροφορήσεως, γιὰ ἐπικείμενη ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, παρὰ τὴν διάψευση τοῦ προέδρου της, καὶ τὴν προκλητικὴ παραποίηση ὑπὸ τῆς ἀτλαντικῆς καὶ ἐπιχωρίου διαπλοκῆς τῶν δηλώσεων τῶν Εὐρωπαίων, συμπίπτειν μὲ τὴν καταστροφολογία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, χωρὶς οὐδεμία ἀπήχηση στὴν κοινὴ γνώμη καὶ ἄνευ συνδρομῆς τῶν ἄλλων κομμάτων. Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα φυσικά, τυχαῖα εἶναι ὅλα αὐτά; ὅταν ὀφείλουμε νὰ συνεκτιμήσουμε ὅτι ἡ Κουμουνδούρου καὶ ὁ πρόεδρός της ἔχουν ἀποφύγει τὴν ἐπίδειξη ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Εὐρώπη, γιὰ τὸ ζέον διεθνὲς ζήτημα, ἐνῶ ἡ κυβέρνηση, συνεχῶς ὑπογραμμίζει τὴν ταύτισή της μαζί της…