Τὴν ἀπόγνωσή του ἐξέπεμψε ὁ Ναπολεοντίσκος, ἀντὶ τῆς πολώσεως, μὲ τὴν παρέμβασή του στὴν Βουλή, γιὰ τὴν παραπομπὴ τοῦ συνεργάτου του, γιὰ τὰ βοσκοτόπια, μὲ ἐμφανέστατη τὴν ἀδιαφορία∙ δὲν ἦταν τὸ ἀνυπόστατο τῶν κατηγοριῶν του κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀλλὰ περισσότερο τὸ ὕφος του, ἀπογνώσεως καὶ παροξυσμοῦ. Κι εἶναι μὲν ἀλήθεια, ὅτι ἔχει δίκαιο, ὁ «δικός του» τοῦ διαμήνυσε, ὅπως καὶ ὁ Ρασποῦτιν στὴν ὑπόθεση Νοβάρτις, ὅτι δὲν θὰ γίνει Ἰφιγένεια, ὁπότε πέραν τῶν ἄλλων, δὲν ἔχει ἄλλη διέξοδο, παρὰ τὶς κάλπες, ὁπότε παρακάμπτεται ἡ δίωξη κι αὐτὸς διατηρεῖ τὴν δεύτερη θέση, ἐνῶ ἱκανοποιεῖ καὶ τοὺς προστάτες του Ἀμερικανούς, γιὰ ἀποδυνάμωση τοῦ Εὐρωπαϊστοῦ Μητσοτάκη∙ ἡ μοναξιά του ὅμως ἦταν ἀφόρητη, καθὼς δὲν εἶχε δυναμικὴ στήριξη ἀπ’ τοὺς βουλευτές του, ἐνῶ τὰ ἄλλα κόμματα, «σφύριζαν ἀδιάφορα». Ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν πρωθυπουργό, δὲν διαταράσσεται μὲ πομφόλυγες…