Ὁ προσθεχινὸς τηλεφωνικὸς διάλογος τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν διαδοχικά, μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ τὸν Τζὸ Μπάιντεν, ὁδήγησε σὲ ἐκτόνωση τῆς ἐντάσεως στὴν Οὐκρανία καὶ στὴν ματαίωση τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν χώρα, κατὰ τὸν πρῶτον, ἢ στὴν ἀναβολή της, κατὰ τὸν δεύτερο∙ τὸ Παρίσι εἶναι σαφέστατο, δὲν διαφαίνεται πρόθεση στρατιωτικῆς εἰσβολῆς, παρὰ διάθεση γιὰ διάλογο καὶ ἐφαρμογὴ τῆς συμφωνίας τοῦ Μίνσκ. Ἡ Οὐάσιγκτον ἐπίσης, δὲν ἐπανέλαβε τὰ περὶ ἐπικειμένης ἐπιθέσεως, παρὰ ἐμμέσως, ὡς κύριο θέμα κατὰ τὴν ἴδια τῆς συνομιλίας τῶν δύο ἡγετῶν, ἀλλὰ ὡς δευτερευούσης ἀναφορᾶς κατὰ τὴν Μόσχα∙ ἡ διαφορὰ εἶναι σαφέστατη, ὁ Γάλλος πρόεδρος ἀντιμετωπίζει ἀποτελεσματικὰ τὰ πραγματικὰ γεγονότα, μὲ τὴν πλήρη στήριξη τοῦ Γερμανοῦ καγκελαρίου καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως μάλιστα. Στὴν διεθνῆ σκηνὴ διαμορφώνονται, γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικά, δύο ἄξονες στὸν δυτικὸ κόσμο, ὁ ἀμερικανικὸς κι ὁ εὐρωπαϊκός, χωρὶς πολλὲς συγκλίσεις μεταξύ τους.