Οἱ πρωτοβουλίες, Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σόλτζ, στὸ Οὐκρανικὸ τὶς δύο τελευταῖες ἑβδομάδες, ὄχι μόνο ἀπέτρεψε σχεδὸν ὁριστικὰ τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ καὶ ἄλλαξε ριζικὰ τὴν διεθνῆ συγκυρία∙ ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἀνέδειξε τὴν Εὐρώπη, ὡς σοβαρὸ καὶ ἀξιόπιστο διεθνῆ παράγοντα, ὄχι μόνο γιὰ τὰ εὐρωπαϊκὰ προβλήματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ διεθνῆ. Στὸν πολυπολικό μας κόσμο, τρεῖς λογίζονταν ὡς μεγάλες δυνάμεις, διότι διαθέτουν ἐπαρκὲς πυρηνικὸ ὁπλοστάσιο, ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, μὲ Εὐρώπη, Ἰνδίες ἀκολουθεῖν∙ οἱ διπλωμάτες εἶχαν ἀντιληφθεῖ, ὅτι ἡ μεθόδευση τοῦ Οὐκρανικοῦ ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον ἀπέβλεπε στὴν ἀπόλυτη μεταπολεμικὴ ἐξάρτηση τῶν Εὐρωπαίων ἀπ’ τὴν Ἀμερική, ὁπότε ἀπαξιωνόταν ἡ Εὐρωζώνη καὶ τὸ εὐρώ. Ἡ καταιγιστικὴ προπαγάνδα εἶχε ὡς σκοπὸ τὴν χρησιμοποίηση τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης εἰς βάρος τῶν κυβερνήσεών της, ὥστε νὰ ἐνδώσουν, κάτω ἀπ’ τὶς τηλεοπτικὲς πιέσεις καὶ ἐνῶ ἡ Γερμανία βρισκόταν, σὲ φάση ἀλλαγῆς ἐξουσίας…