Ἡ πολιτικὴ κυριαρχία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, παρὰ τὰ τόσα καὶ ἐκρηκτικὰ προβλήματα, ἔχει προκαλέσει τὶς ἀντιδράσεις πανικοῦ τῆς ἀντιπολιτεύσεως, μὲ πρώτη στὸν Ναπολεοντίσκο∙ ἡ διατήρηση τῆς κυριαρχίας σχεδὸν τρία χρόνια μετὰ τὶς ἐκλογὲς ὀφείλεται σὲ δύο παράγοντες, στὴν ἀποφυγὴ διχαστικοῦ λόγου καὶ στὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμό του, μὲ τοὺς ὁποίους καὶ ἐξασφάλισε τὴν στήριξή του γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων, τῆς πανδημίας καὶ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν. Ταυτοχρόνως ὅμως ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου ἦταν ὁ κυριώτερος λόγος ἀποδοχῆς του τῶν ψηφιακῶν μεταρρυθμίσεων∙ ἔδειξε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὅτι εἶναι δεκτικὸς τῶν ἀλλαγῶν στὴν καθημερινή του ζωὴ καὶ πρόθυμος συμμορφώσεως πρὸς αὐτούς, ὅταν μάλιστα προβάλλονται μὲ ἀρκετὰ πειστικὸ τρόπο. Μὲ τὴν ἐφαρμογή τους κατὰ τὴν πανδημία πρακτικὰ σὲ ὅλους καὶ στὶς δοσοληψίες μὲ τὸ δημόσιο, τὶς τράπεζες καὶ ἄλλους φορεῖς ἀντιλήφθηκε, ὅτι ἡ ζωή του εἶναι ἄλλη, εἶναι πιὸ ἐλεύθερος καὶ ἀδέσμευτος, ἀπ’ τὶς ἐξαρτήσεις, ἀπ’ τοὺς μεσάζοντες καὶ τοὺς κομματικοὺς ἐγκαθέτους∙ ἡ καθημερινότητά του εἶναι διαφορετικὴ πλέον καὶ γι’ αὐτὸ προτιμάει τὸν πρωθυπουργό. Ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ δείχνει, ὅτι δὲν ἔχει κατανοήσει καθόλου τὴν νέα πραγματικότητα∙ ἐπιμένει στὴν παλαιὰ λαϊκιστικὴ προπαγάνδα, μὲ μοναδικὸ ἀποδέκτη τὴν κομματική του στελέχωση∙ ἀλλὰ αὐτὴ χάνεται, γιατὶ ἡ οἰκογένειά της προσαρμόζεται στὶς μεταρρυθμίσεις…

Τὸ δεύτερο ἰσχυρὸ ὅπλο τῆς κυβερνήσεως εἶναι ἡ ἁλματώδης ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας, μὲ ρυθμό, 9%, πέρυσι καὶ 5% περίπου φέτος, παρὰ τὴν ἐκτίναξη τῶν τιμῶν τοῦ φυσικοῦ ἀερίου καὶ τοῦ πετρελαίου∙ ὁ τουρισμὸς καὶ οἱ ψηφιακὲς μεταρρυθμίσεις εἶναι ἡ ἀτμομηχανὴ τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ὁ ἰδιωτικὸς τομέας, ἡ ἀγορὰ δηλαδή, καὶ οἱ δοσοληψίες μὲ τὸ δημόσιο, τὶς τράπεζες καὶ τοὺς ὀργανισμούς, ἐξυπηρετοῦνται πλέον στὸν μέγιστο βαθμό τους ἠλεκτρονικά, γιὰ οἱαδήποτε ἀνάγκη καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν χώρα∙ ἀκόμη καὶ στὰ χωριὰ ἡ παράδοση κατ’ οἶκον εἶναι τώρα μόνιμη συνήθεια. Ἔτσι, συνεχίζεται ἡ οἰκονομικὴ ζωή, μὲ τὴν συμβολὴ καὶ τῆς τηλεργασίας, παρὰ τὸν ἐγκλεισμό, ὁπότε καὶ δὲν ἐπηρεάζεται ἀρκετὰ ἡ παραγωγικὴ δραστηριότης∙ ταυτοχρόνως, ἡ μαζικὴ εἰσροὴ ψηφιακῶν ἐπενδύσεων καὶ μάλιστα τῶν κορυφαίων παγκοσμίως, μὲ τὴν ἐξαγορὰ πολλῶν ἑλληνικῶν, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδος, ἔχει δημιουργήσει κλίμα εὐγενοῦς ἁμίλλης μεταξὺ τῶν νέων μας, «Νὰ φτιάξω κι ἐγὼ μία!» εἶναι ἡ ἀπάντησή τους. Καὶ φτιάχνουν, ὄχι μία ἀλλὰ πολλές∙ ἔχουν τὸ μοναδικὸ ὅπλο τους, τὴν δημιουργικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὄχι ὅπως τὴν μάθανε στὸ σχολεῖο, ἀλλὰ ὅπως στὸ σπίτι τους καὶ περισσότερο ἀπ’ τὴν γιαγιά τους. Στὴν πολιτική του, ὁ παράγων αὐτὸς ἀπουσιάζει ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο καὶ τὸ κόμμα του∙ ὁπωσδήποτε, γιὰ τὸν ἴδιο εἶναι θέμα νοητικῆς ὑστερήσεως, ἀλλὰ οἱ γύρω του;

Ἔτσι ὁδηγεῖται στὴν πλήρη ἀπαξίωσή του, μὲ τὴν καλλιέργεια τῆς πολώσεως καὶ τῆς ἐκλογολογίας∙ τὰ συνθήματα αὐτὰ ἀποδίδουν στὸν πολιτικὸ ἀρχηγό, ὅταν συμπράττουν δύο ἄλλοι παράγοντες∙ ὁ πρῶτος εἶναι ἡ ἀπήχησή τους στὸν ἁπλὸ λαό, τὰ δέχεται καὶ τὰ ἐντάσσει στὴν λογικὴ προσέγγισή του τῆς καθημερινότητός του, τότε ἀποδίδουν, ὅπως συνέβη πρὸ ἑπταετίας, ἀλλὰ τότε ἡ κύρια αἰτία ἦταν ἡ ἐμπειρία τῶν μνημονίων, γιὰ τὰ ὁποῖα ἐμφανιζόταν ὡς ἀμέτοχος ὁ ἴδιος. Δεύτερος εἶναι, ἡ ἀποδοχή τους ἀπ’ τὰ ἄλλα κόμματα τῆς ἀντιπολιτεύσεως, κάτι ποὺ δὲν ἰσχύει, ὁπότε ἐμφανίζεται ὡς φωνὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι δὲν ὑπάρχουν παρόμοια ἀξιολόγηση στὴν Κουμουνδούρου∙ οἱ λόγοι εἶναι διάφοροι καὶ πολλοί, ἀλλὰ γνωστοὶ πλέον. Ἀπ’ τὴν συλλογιστικὴ ὅμως αὐτὴ ἀπουσιάζει μία καὶ βασικὴ ἐκτίμηση, ἡ περίπτωση ἀποτυχίας της, ὅπως καὶ συμβαίνει∙ θεωρεῖται ἀδύνατο, νὰ μὴν ἔχει ὑπάρξει παρόμοια ἐκτίμηση, ποὺ μᾶλλον ὑπῆρξε, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν τὴν στηρίζουν τὰ κορυφαῖα στελέχη τοῦ κόμματος, καὶ τὴν ἀπέρριψε ὁ Ναπολεοντίσκος. Τὸ γιατί, εἶναι θέμα ἐκτιμήσεων∙ ἡ καλλιέργεια πολώσεως καὶ διαλύσεως τῆς χώρας ἀποβλέπει καὶ στὴν ἀποδυνάμωση τῆς ταυτίσεως μὲ τὴν Εὐρώπη καὶ τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα στὸ Οὐκρανικὸ καὶ στὰ διεθνῆ θέματα. Τὴν ἀμερικανοδουλεία του ἐκφράζει, μὲ ἀπόλυτο τρόπο…