Ἡ ἐκτόνωση τοῦ Οὐκρανικοῦ, καθὼς ἀποκλείεται ὁπωσδήποτε ρωσικὴ εἰσβολή, ἀλλὰ καὶ περιορίζονται ἀρκετὰ οἱ πιθανότητες οὐκρανικῆς προβοκάτσιας, ἴσως καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀποδιαλύσεως τοῦ στρατοῦ τους, ὁδηγεῖ στὴν ἐμπέδωση διεθνῶς τοῦ αὐτονόμου εὐρωπαϊκοῦ ρόλου∙ ὁ Ὄλαφ Σὸλτζ ἐπέτυχε στὴν ἀποστολή του -παρ’ ὅλο, ὅπως κυκλοφοροῦσε εὐρύτατα, ὅτι ἡ κλιμάκωση τῆς κρίσεως ἔγινε, ἀποκλειστικὰ γιὰ ἐγκλωβισμό του στὴν νατοϊκὴ παγίδα-, κι ἐπιβεβαίωσε τὴν ἀπόσυρση μέρους τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων ἀπ’ τὰ σύνορα, ὅπως τὸ ἀνακοίνωσε καὶ ἡ Μόσχα, πρὶν ἀπ’ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν. Ἀπομένει τὸ δεύτερο σκέλος τῆς γαλλογερμανικῆς προτάσεως, ἡ ἀπόσυρση τῶν ἀμερικανικῶν πυρηνικῶν κεφαλῶν ἀπ’ τὶς ἀνατολικοευρωπαϊκὲς χῶρες∙ τὸ τρίτο, ἡ ἔνταξη τοῦ Κιέβου στὸ ΝΑΤΟ δὲν συζητεῖται κἄν, ἐπειδὴ ἀρνοῦνται Παρίσι καὶ Βερολίνο. Φυσικά, ἡ ἀποδοχὴ τῆς εἰρηνικῆς λύσεως ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον εἶναι τὸ ζητούμενο∙ οἱ Ἀμερικανοί, ὄχι μόνο ἀπέτυχαν στὴν ἀγκίστρωση τῶν Εὐρωπαίων στὴν μεταπολεμικὴ ψυχροπολεμικὴ κατάσταση, ἀλλὰ καὶ ἐμφανίζονται ὡς ἀκολουθοῦντες τοὺς παλαιοὺς «ὑποτακτικούς» τους καὶ μάλιστα ἑκόντες ἄκοντες πλέον…