Ὁ εὐρωπαϊκὸς προσανατολισμὸς τῆς χώρας ἀναγνωρίζεται πλέον ἀπ’ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ὡς ἡ κύρια ἐπιλογὴ τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς∙ κατεγράφη αὐτὸ σαφέστερα στὸ Μόναχο, μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ἐκφράζειν ἀπόλυτη προτεραιότητα τῆς διπλωματικῆς λύσεως στὸ Οὐκρανικὸ καὶ τὴν πλήρη ταύτισή του μὲ τὸν γαλλογερμανικὸ ἄξονα, ἐνῶ ὁ Νίκος Δένδιας εἶναι ὁ τελευταῖος Εὐρωπαῖος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, ποὺ συναντήθηκε μὲ τὸν Σεργκέι Λαβρώφ. Ὁ ἀντίκτυπος τῶν κυβερνητικῶν θέσεων εἶναι εὐρύτατος, παρ’ ὅλο ποὺ δὲν προβλήθηκε σχεδὸν καθόλου ἀπ’ τὴν ἀτλαντόδουλη διαπλοκή μας, ἀλλὰ στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες αὐτὸ συζητᾶνε ὅλοι, κι ὅσοι περνᾶνε ἀπὸ ἐκεῖ τὸ ζοῦνε. Στὰ κόμματα τὸ ΚΙΝΑΛ πρεσβεύει τὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμό, ἀλλὰ ὁ ΣΥΡΙΖΑ δείχνει, ὅτι ἄλλα ἔχει στὸ μυαλό του, καὶ περισσότερο κλίνει πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον∙ δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτό, ἀφοῦ κι ἀπὸ πρακτικῆς πλευρᾶς εἶναι ἀπομονωμένος στὴν Εὐρώπη, ἐνῶ διατηρεῖ τὶς ἐκλεκτικές του σχέσεις μὲ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ Ἀτλαντικοῦ καὶ τὴν ἔμμεση στήριξή του στὶς ὑπονομευτικὲς προσπάθειά της κατὰ τῆς Νέας Δημοκρατίας. Ἡ συμπόρευσή του μὲ τὸν διαγραφέντα εὐρωβουλευτή της εἶναι χαρακτηριστική, ἀφοῦ αὐτὸς ἐπαναλαμβάνει ὅλες τὶς κατηγορίες ἐναντίον της, ὅσες εἶχαν μεθοδεύσει οἱ ἀμερικανικὲς μυστικὲς ὑπηρεσίες κατὰ τῆς κυβερνήσεών της, Κώστα Καραμανλῆ καὶ Ἀντώνη Σαμαρᾶ.

Στοὺς πολιτικοὺς κύκλους καταγράφεται ἡ ἀδυναμία προσαρμογῆς τοῦ Ναπολέοντίσκου στὶς νέες συνθῆκες∙ συνεχίζει τὴν τακτικὴ τῆς πολώσεως καὶ τῆς ἐξαλλοσύνης, ὅπως πρὸ ἑπταετίας κυρίως, ἀλλὰ ἄφησε τὸ σύνθημα τῶν ἐκλογῶν, ἐπειδὴ διαπίστωσε, ὅτι δὲν ἔχει ἀντίκτυπο στὸν ἑλληνικὸ λαό, ἐνῶ στὸ Οὐκρανικὸ ἀποφεύγει συστηματικὰ τὴν ὅποια ἀναφορὰ στὸν εὐρωπαϊκὸ προσανατολισμὸ τῆς Ἑλλάδος, συνεχίζοντας ἔτσι τὴν προβολὴ τῆς ἀτλαντοδουλείας του. Στοὺς πολιτικοὺς κύκλους συζητεῖται εὐρύτατα, τὸ ποιὰ εἶναι ἡ στόχευσή του, σὲ ποιό κοινὸ ἀπευθύνεται; ἡ συζήτηση γιὰ τὸν κεντρῶο χῶρο δὲν εἶναι καὶ οὐδόλως πειστικὴ στὸν κόσμο πλέον, καθὼς καὶ οἱ ἰδεολογικὲς διαφορὲς ἔχουν ξεθωριάσει. Ἡ ἀριστερὰ μετράει μόνο στοὺς κρατικοδίαιτους ἐργατοπατέρες καὶ τροφίμους τῆς ἀμερικανικῆς διαπλοκῆς, ἐνῶ ὁ λαὸς γνωρίζει τὴν ἀγαστὴ συνεργασία τῆς τραμποκομμουνιστικῆς ἐκδοχῆς της μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἀκροδεξιά∙ στὰ σημερινὰ κοινωνικὰ καὶ διεθνῆ προβλήματα τῆς Εὐρώπης δὲν ἔχει θέση κι εἶναι ζήτημα τὸ ἐὰν τὰ ἀντιλαμβάνεται κἄν, ἐὰν μάλιστα προσθέσουμε καὶ τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση. Ἡ ψηφιοποίηση τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς ἀπαιτεῖ καὶ προϋποθέτει ἄλλη πολιτικὴ ἀντίληψη ἀπ’ τὴν παραδοσιακή∙ ἄλλος ἦταν ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὴν ἀναμονὴ ὡρῶν στὶς οὐρὲς καὶ τὶς παρακλήσεις στοὺς κρατικοὺς καὶ κομματικοὺς παράγοντες -ἀριστεροὺς πλέον τὴν τελευταία τεσσαρακονταετία-, γιὰ τὶς ἀνάγκες του κι ἄλλος ὁ σημερινός, μὲ τὴν ἐξυπηρέτησή του ἀπ’ τὸ σπίτι του…

Στὴν οἰκονομία ἐπιβεβαιώνεται αὐτό, καθὼς οἱ καθημερινὲς περιοδεῖες τοῦ Ναπολεοντίσκου συναντοῦν πέντε δέκα, συνήθως τῆς ἀκολουθίας του, ὅπως στὴν Ἁγιὰ Λαρίσης, καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ἄλλων∙ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀντιλαμβάνεται τρία πράγματα: πρῶτον, διεθνῶς δὲν πείθεται καὶ πολὺ ἀπ’ τὴν ἀμερικανικὴ προπαγάνδα γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ καὶ καταλαβαίνει, ὅτι ἐξ αἰτίας της ἔχουν ἐκτιναχθεῖ φυσικὸ ἀέριο καὶ πετρέλαιο∙ δεύτερον, ὅτι ἡ Εὐρώπη μᾶς στηρίζει κανονικά, ὅπως μὲ τὰ διάφορα προγράμματα, τὰ ὁποῖα φθάνουν στὸν καθένα καὶ στὰ ὁποῖα ἐντάσσονται τὰ παιδιά μας, ἀνάλογα μὲ τὶς δυνατότητές τους∙ τρίτον, ὅτι ἡ ψηφιοποίηση δίδει φτερὰ στὰ Ἑλληνόπουλα, ὄχι μόνο βρίσκοντας δουλειὲς στὶς τόσες ξένες καὶ ἑλληνικὲς ἑταιρεῖες ποὺ ἀνοίγουν, ἀλλὰ περισσότερο, ἐπειδὴ τὰ βλέπουν οἱ γονεῖς τους, ὅλο ὄρεξη καὶ ἐνθουσιασμό, νὰ παιδεύονται στοὺς ὑπολογιστές, μὲ τοὺς φίλους τους καὶ συνεργάτες τους, στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὸ ἐξωτερικό. Δὲν θυμοῦνται τέτοια ζωτικότητα καὶ πνοὴ στὰ νιάτα τους, σὲ ὅποια παράταξη κι ἂν ἦταν ἢ καὶ ἐκτὸς αὐτῆς, οὔτε ἀπ’ τὶς διηγήσεις τῶν παππούδων τους. Εἶναι κάτι ἄλλο αὐτὸ καὶ τὸ συζητοῦν μεταξύ τους οἱ μεγάλοι, καθὼς βλέπουν τὰ ἐγγόνια τους, νὰ τοὺς φοροῦν γυαλιά: «Ἔστι, εἶναι παπποῦ», λένε, στὶς δοσοληψίες τους στὸ διαδίκτυο ἀπ’ τὰ ὀκτώ τους χρόνια. «Τί θὰ γίνουν αὐτά;» διαρωτῶνται πλέον.