Στὴν ἀναζήτηση τῆς πολιτικῆς του ταυτότητος, στὰ τυφλὰ ὅπως δείχνει, βρίσκεται ὁ ΣΥΡΙΖΑ, μὲ συνεχῆ τὴν ἀμφισβήτηση τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ ὄχι καὶ ἀνατρεπτική∙ ὁπωσδήποτε φέρει πλοῦτο ἰδεῶν, λένε οἱ κακὲς γλῶσσες, ἡ μαθήτευση καταλήψεως Πανεπιστημίων στὰ ἀγγλικὰ κολλέγια, ἀλλὰ πολλοὶ διερωτῶνται, ἂν ἔχουν σχέση αὐτὰ μὲ τὴν σημερινὴ Ἑλλάδα, δηλαδή, ἂν εὐδοκιμοῦν σὲ χῶμα ἑλληνικό. Εἴχαμε συνηθίσει μεταπολιτευτικά, νὰ μᾶς ἔρχονται οἱ ἀριστερὲς ἰδέες ἀπ’ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο, ἀνεξαρτήτως τῆς ἀπαξιώσεώς τους στὴν πολιτικὴ πρακτικὴ τῶν ἰδίων∙ τὰ μνημόνια στὴν Ἑλλάδα, ἡ τραμποκομμουνιστικὴ τραυματικότατη ἐμπειρία καὶ ἡ ψηφιακή μας ὀργάνωση, ἔχουν ἀλλάξει τὴν νοοτροπία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Εἶναι ἄλλη ἡ νοοτροπία του καὶ ἡ πολιτική του πρακτική…