Ἡ στάση τῶν Οὐκρανῶν, ἀπέναντι στὸν διαμερισμὸ τῆς χώρας τους ἦταν ὁπωσδήποτε παθητικὴ καὶ ἀνέκφραστη∙ δὲν παρουσιάσθηκαν διαδηλώσεις καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις συμπαραστάσεως πρὸς τὸν πρόεδρό τους καὶ ἀγωνιστικότητος γιὰ τὰ ἐθνικά τους δίκαια. Ἐὰν αὐτὸ ἰσχύει, γιὰ τὴν πρώτη μέρα, τότε ἡ ἱστορία διδάσκει, ὅτι τὶς ἑπόμενες ὑποχωρεῖ ἀκόμη περισσότερο ἡ διάθεση ἀντιστάσεως∙ πολλοὶ διπλωμάτες ἐκτιμοῦν, ὅτι, μὲ τὴν ἀναγνώριση τῶν δύο ἐπαρχιῶν καὶ τὴν ἀποστολὴ ρωσικῶν δυνάμεων, ἀπέβλεπε ἡ Μόσχα στὴν ἀντίδραση τοῦ οὐκρανικοῦ στρατοῦ, μὲ κάποια μορφὴ ἐπιθέσεως, ὥστε νὰ ἀντεπιτεθεῖ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει, τουλάχιστον τὶς ἐπαρχίες, Ντόνετσκ καὶ Λουχάνσκ. Ἡ παθητικὴ στάση τῆς οὐκρανικῆς κυβερνήσεως ἑρμηνεύεται ἀπὸ δύο λόγους, πρῶτος, δὲν ἔχει τόσο ἐμπειροπόλεμες δυνάμεις καὶ δεύτερος, δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνη σὲ αὐτές, ἐπειδὴ τὰ κηρύγματα τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, ὅτι εἶναι, Οὐκρανοὶ καὶ Ρῶσοι, ἕνας λαὸς ἔχουν ἀπήχηση, τουλάχιστον στὸ ρωσόφωνο πληθυσμὸ ποὺ ἀποτελεῖ τὴν πλειοψηφία.