Οἱ ἀντιδράσεις τῶν Δυτικῶν, γιὰ τὴν ρωσικὴ ἐπέμβαση στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν ἐπιβολὴ κυρώσεων στὴν Ρωσία, ἔχουν τὴν σκοτεινή τους πλευρὰ στὴν Κύπρο∙ ὅταν εἰσέβαλε ὁ Ἀττίλας, οἱ Δυτικοὶ ἐπίσημοι ἦταν διακοπὲς καὶ δὲν ἠδύναντο ἀντιδράσαι, ἐνῶ στὴν Σερβία, ἄρχισαν τοὺς χειρότερους βομβαρδισμοὺς στὴν μεταπολεμικὴ Εὐρώπη, μὲ χιλιάδες νεκρούς, χωρὶς ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας καὶ μὲ τὴν λογικήν, «ἀποφασίζομεν καὶ διατάσσομεν». «Τὰ δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά», θεωρεῖται ὁ πρῶτος κανὼν τῶν δυτικῶν ἀντιδράσεων∙ ὅταν μάλιστα ὁ Γραμματέας τοῦ ΝΑΤΟ ἐρωτᾶται, γιὰ τὴν τουρκικὴ προκλητικότητα κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, ἀπαντάει, ὅτι δὲν εἶναι τῆς ἁρμοδιότητός του. Καταγράφονται αὐτὰ ἀπ’ τὴν διεθνῆ κοινὴ γνώμη, δὲν ξεχνιοῦνται…