Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἔφερε ἄρδην ἀναδιατάξεις τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς δυναμικῆς, καθὼς μὲ ἄλλους στόχους μεθοδεύθηκε ἡ ἔναρξή του ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον καὶ διαφορετικὰ ἐξελίχθηκε∙ σκοπὸς ἦταν ὁ ἐγκλωβισμὸς τῶν Εὐρωπαίων στὴν μεταπολεμικὴ νατοϊκὴ ἀσπίδα τους, ὅπως διατυμπανίσθηκε ἀπ’ τὴν δουλικότατη διαπλοκή της καὶ τὴν ἐπιχώριο σκλάβα της, ὅτι, «τελείωσε ἡ ἀνεξάρτητη φωνὴ τῆς Εὐρώπης». Ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὄλαφ Σόλτζ, γιὰ αὔξηση κατὰ ἑκατὸ δις εὐρὼ τῶν ἀμυντικῶν δαπανῶν τῆς Γερμανίας καὶ ἡ διατήρηση διαλόγου μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἄλλαξε τὴν ἰσορροπία δυνάμεων, ἐνῶ ἡ Κίνα ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς Ρωσίας καὶ οἱ Ἴνδιες, μαζὶ μὲ ἄλλες φτωχὲς χῶρες, τὴν ἀκολουθοῦν. Ἔτσι, διαμορφώθηκε τὸ μέτωπο τῶν Δυτικῶν κατὰ τῶν Ἀνατολικῶν, μὲ ἀναφορὲς στὴν ἀποικιοκρατία…