Ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἦταν ἀρκετὰ αὐστηρός, στὶς ἀπειλές του κατὰ τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ καὶ περισσότερο φλύαρος, μὲ τὶς γλωσσικές του παραδρομές, μᾶλλον δικαιολογημένες! τὸ γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἀπορρίπτει κάθε πιθανότητα διαλόγου μὲ τὸν «δικτάτορα καὶ πιὸ ἀπομονωμένο ἀπὸ ποτέ», Ρῶσο πρόεδρο, προβλέποντας, ὅτι οἱ κυρώσεις θὰ γονατίσουν τὴν ρωσικὴ οἰκονομία καὶ θὰ ὑποχρεώσουν τὴν Μόσχα σὲ παράδοση. Αὐτή, ἄλλωστε, εἶναι καὶ ἡ γνώμη τῶν ἀμερικανικῶν οἰκονομικῶν κύκλων καὶ πολλῶν εὐρωπαϊκῶν, πολλῶν ἐπειδὴ στὴν Εὐρώπη εἶναι ἰσχυρὲς οἱ φωνὲς ποὺ ἔχουν ἀντίθετη γνώμη∙ οἱ Ρῶσοι οὐδέποτε στὴν ἱστορία τους δὲν ὑποχώρησαν ἀπ’ τὶς οἰκονομικὲς πιέσεις, ἀντιθέτως, ὅπως ἔδειξαν καὶ στὸν πόλεμο καὶ στὴν μετασοβιετικὴ διάλυση τοῦ κράτους τους, ἄντεξαν ὅλες τὶς στερήσεις καὶ διατήρησαν τὴν συνοχή τους. Ὁ πρόεδρος ἕνα πρᾶγμα ξέχασε, τὴν διασπορὰ τῶν ἀμερικανικῶν πυρηνικῶν ὅπλων στὶς ἀνατολικοευρωπαϊκὲς χῶρες. Ἀλλά, αὐτὸ μᾶλλον εἶναι τὸ κρίσιμο πρόβλημα.