Ἡ τηλεφωνικὴ συνομιλία τοῦ Κινέζου ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν μὲ τὸν Οὐκρανὸ ὁμόλογό του, γιὰ ἄμεση ἔναρξη διαπραγματεύσεων μεταξὺ τῶν ἐμπολέμων, ἔχει ἰδιαίτερη πολιτικὴ βαρύτητα∙ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ τὸ Πεκῖνο παρεμβαίνει σὲ πολιτικὸ πρόβλημα τῆς Εὐρώπης, καὶ μάλιστα, χωρὶς προηγούμενη συνεννοήση μὲ τὶς μεγάλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ἐνῶ δὲν ἔχει καταδικάσει τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ καὶ εἶναι ἐμφανέστατα ὑπὲρ τῆς Μόσχας. Ἡ τύχη της μᾶλλον εἶναι προδιαγεγραμμένη, ἀλλὰ αὐτὸ ἦταν δεδομένο, πρὶν τὴν διεξαγωγή της, ἀλλὰ ἔγινε∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη, εἶναι γνωστὴ ἡ οἰκονομικὴ στήριξη τῆς Ρωσίας, ἀπέναντι στὶς κυρώσεις καὶ στὴν προβολὴ τοῦ ἑνιαίου σινορωσικοῦ μετώπου κατὰ τῆς Δύσεως. Ἔτσι, ἐπιβεβαιώνεται ἡ διαίρεση τοῦ κόσμου σὲ Δυτικοὺς καὶ Ἀνατολικούς, μαζὶ μὲ τὶς παλαιὲς ἀποικίες∙ ἡ ἀγνόηση τοῦ προβλήματος ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ καὶ τοὺς Δυτικοὺς ἐπισήμους θεωρεῖται, ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους ἀναλυτές, ὡς τὸ πρόβλημα τῆς ἑπομένης ἡμέρας.