Οἱ ἐπιδιώξεις τῶν δύο πλευρῶν στὸν Οὐκρανικὸ πόλεμο εἶναι ριζικὰ διάφορες καὶ χωρὶς προοπτικὲς κοινῆς λογικῆς μεταξύ τους, πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ρωσικὴ εἰσβολὴ εἶναι καταδικαστέα ἀσυζητητί∙ ἀλλά, ἡ ἐμμονὴ στὸ γεγονὸς αὐτό, δὲν ὁδηγεῖ σὲ διέξοδο, μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν καὶ τῶν διεθνῶν συνθηκῶν, μὲ μονομερῆ ἑρμηνεία τους. Ὁ μεταπολεμικὸς κόσμος ἀναγνωρίσθηκε, ὡς κόσμος ἀμοιβαίας ἀνοχῆς, μὲ τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα Σοβιετικῆς Ἑνώσεως καὶ Κίνας, ὡς κορυφαῖα παραδείγματα, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα πολλῶν ἀραβικῶν κρατῶν, ὅπως καὶ δικτατοριῶν στὴν Δύση, ἀλλὰ καὶ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν Κύπρο καὶ τοὺς βομβαρδισμοὺς τοῦ ΝΑΤΟ στὴν Σερβία∙ ἡ μονομερὴς ἑρμηνεία τῶν διεθνῶν συνθηκῶν δὲν εὐνοεῖ τὸν διάλογο καὶ τὴν συνύπαρξη, ὅπως καὶ ἡ προκλητικὴ στήριξη τῆς Ἄγκυρας ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ συμμαχία κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου. Ἐπὶ πλέον οἱ φτωχὲς χῶρες ἔχουν πικρὰ ἐμπειρία ἐπιβληθείσης δημοκρατίας!