Ἡ ἐσωτερική της ἄμυνα εἶναι τὸ κύριο πρόβλημα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ πρωτίστως τοῦ Γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, μὲ ἐμφανῆ τὴν ἐπίδρασή του στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο∙ γνωρίζουν ἄριστα σὲ Παρίσι καὶ Βερολίνο, ὅτι οἱ περισσότερες, ἂν ὄχι ὅλες, οἱ πληροφορίες γιὰ τὴν πορεία του εἶναι πλαστές, στὰ πλαίσια τοῦ εἰκονικοῦ πολέμου τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς∙ ἀλλὰ σὲ αὐτὴν ἐντάσσονται καὶ οἱ περισσότεροι δημοσιογράφοι της, γαλουχημένοι στὸ πνεῦμα της στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο, μὲ κεντρικὸ ἄξονα τὴν Δύση, ὡς μοναδικοῦ κέντρου καὶ κυριάρχου τοῦ κόσμου. Ἀπ’ τὴν προπαγάνδα της ὅμως διαμορφώνεται ἡ εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη καὶ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σὸλτζ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ τὴν συνεκτιμήσουν στὶς πολιτικές τους ἀποφάσεις∙ ἔχουν πλήρη ἐπίγνωση, ὅτι ἡ προπαγάνδα κινεῖται ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα, ὁπότε οἱ ἀντιδράσεις τους εἶναι μετρημένες, ἐπειδὴ σκοπὸς τῶν κέντρων αὐτῶν εἶναι ἡ ὑπονόμευση τῆς ἑνιαίας ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς τους.