Οἱ διαβουλεύσεις στὶς Βερσαλλίες τῶν 27 ἡγετῶν εἶναι μαραθώνιες, στὸ ἔστω κι ἄτυπο Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο∙ οἱ διαφορὲς δὲν εἶναι μεγάλες, καθὼς εἶναι διάχυτη ἡ αἴσθηση, ὅτι ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος καὶ οἱ πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις του ἐπιβάλλουν συνεκτικὴ εὐρωπαϊκὴ στάση, ὡς ἀπόλυτη προτεραιότητά τους, ἐπειδὴ μόνη της οὐδεμία χώρα δύναται ἀντιμετωπίσαι τὴν κρίση καὶ ἐπιβιῶσαι στὴν νέα ἐποχή. Οἱ διαφωνίες, ὅπως γιὰ τὴν ἔκδοση νέου μεγάλου εὐρωομολόγου, εἶναι περισσότερο τυπικὲς καὶ λιγώτερο οὐσιαστικές, καθὼς τὸ προέχον εἶναι ὁ τερματισμὸς τοῦ πολέμου, μὲ τὴν παρέμβαση τῆς Εὐρώπης, καὶ ἡ θεμελίωση τῆς ἑνιαίας αὐτονόμου ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς της. Στὴν νέα ἐποχὴ ἡ Εὐρώπη χρειάζεται τὸ νέο της πρόσωπο, δυναμικῆς ταυτότητός της, σαφῶς διαφόρου τοῦ ἀποικιοκρατικοῦ παρελθόντος της…